فشار سنج پزشکی

فشارسنج پزشکی

مقدمه

فشاری که در هر انقباض عضله قلب در اثر برخورد خون به دیواره سرخرگ وارد می‌شود فشار خون می‌نامند. فشار خون بوسیله دستگاه مخصوصی به نام فشارسنج قابل اندازه‌گیری است.

انواع فشار سنج

فشارسنج پزشکی وسیله ایست که از آن برای اندازه‌گیری فشار سیستولی و فشار دیاستولی خون استفاده می‌شود. فشارسنج پزشکی انواع و اقسام بسیاری دارد اما دو نوع فشارسنج جیوه‌ای و فشارسنج عقربه‌ای آن در ایران بیشتر کاربرد دارند.

نوع جیوه‌ای دستگاه بزرگتری دارد و فرد گیرنده فشار از روی ارتفاع ستون جیوه می‌تواند فشار خون بیمار را مشخص کند. در صورتی که در نوع عقربه‌ای ، صفحه‌ای مانند کیلومتر شمار اتومبیل وجود دارد که محل عقربه‌ روی این صفحه فشار خون سیستولی و دیاستولی را نشان می‌دهد. فشارسنج جیوه‌ای دقیقتر و بهتر از همه انواع فشارسنجها و بادوامتر است، ولی به علت بزرگی و حمل سخت از آن کمتر استفاده می‌شود.

ساختمان فشار‌سنج و طرز استفاده آن

ساختمان فشار‌سنج از یک بازوبند که بوسیله لوله لاستیکی از طرفی به مخزن مدرج جیوه و صفحه مدرج مربوط و از طرف دیگر به یک پو‌آر یا پمپ (تلمبه) متصل است، تشکیل می‌شود. برای اندازه‌گیری فشار خون ابتدا بازوبند دستگاه را 2 الی 3 انگشت بالاتر از چین آرنج می‌بندیم و پس از بستن پیچ تنظیم هوا بوسیله پمپ لاستیکی هوایی بازوبند را پر از هوا می‌کنیم در نتیجه ستون جیوه (در دستگاه جیوه‌ای) یا عقربه مدرج (در دستگاه عقربه‌ای) شروع به بالا رفتن می‌کند، فشار بازوبند را توسط پمپ آنقدر افزایش می‌دهیم تا نبض قطع گردد. سپس صفحه گوشی را روی شریان بازویی در ناحیه جلوی چین آرنج قسمت داخل قرار داده و فشار هوای بازوبند را به تدریج و به آهستگی حدود 2 میلیمتر جیوه در ثانیه با باز کردن پیچ مربوطه کم می‌کنیم، و بدین ترتیب فشار خون را اندازه می‌گیریم.

فشارسنج دیجیتالی

اخیراً فشارسنج پزشکی دیجیتالی و فشارسنج پزشکی اتوماتیک نیز به بازار ایران عرضه شده‌اند که به دلیل عدم آگاهی از نحوه استفاده صحیح از این دستگاهها و برخی اشکالات فنی استفاده از آنها توصیه نمی‌شوداین دستگاهها شامل یک نوع بازوبند است که توسط لوله‌ای به قسمت الکترونیکی دستگاه وصل می‌شود. با فشار دادن دکمه‌ای روی قسمت دیجیتالی دستگاه ، بازوبند شروع به باد شدن می‌کند تا به یک سطح معینی برسد. سپس بطور اتوماتیک باد آن می‌خوابد. در بازوبند یک گیرنده خاص الکترونیکی وجود دارد که نسبت به نبض حساس است و میزان فشار خون را روی صفحه نمایشگر نشان می‌دهد.

بازوبند فشارسنج

از بازوبند فشارسنج همچنین می‌توان برای جلوگیری از خونریزی سرخرگی دست یا پا به جای شریان بند استفاده کرد. بازوبند را کمی بالاتر از محل زخم ( بین زخم و قلب ) قرار دهید و تا حدی آن را باد کنید که خونریزی را متوقف کند. معمولاً میزان فشار لازم برای این کار در افرادی که فشار خون طبیعی دارند 150mmHg است.

آشنایی با گلوکومتر

 

مراحل کنترل قندخون کدامند

براي تست قند با يك دستگاه گلوكومتر:

-ابتدا دستها را شسته و خشك نماييد.

-دستگاه گلوكومتر خود را حاضر كنيد. هر دستگاهي تفاوتهاي جزئي خاص خود را دارد. دستورالعمل و نحوه كار كردن با آن را با دقت مطالعه نماييد. در ابتدا بهتر است تحت نظر يك پرستار آموزش‌دهنده ديابت اين كار را انجام دهيد.

-محل مورد نظر براي خون گرفتن را مشخص كنيد. براي اين كار هميشه از يك نقطه ثابت استفاده نكنيد بهتر است هربار يك انگشت را انتخاب نماييد.

-سوزن و قلم را آماده نماييد. درست مثل دستگاههاي گلوكومتر، قلمها نيز تفاوتهايي با هم دارند. دستورالعمل كار با قلم را خوانده و با دقت آن را اجرا كنيد.

-قلم را مقابل انگشتان قرار داده و آن را به سمت انگشت فشار دهيد.

-با كمي فشار دادن قطره خون خارج مي‌شود. اگر خون خارج نمي‌شود، دست خود را به سمت پايين گرفته و به‌آرامي انگشت را فشار دهيد.

-قطره خون را روي نوار اندازه‌گيري قند قرار دهيد و آن را در دستگاه گذاشته و منتظر بمانيد تا نتيجه روي صفحه دستگاه ظاهر شود.

-نتايج را در يك دفترچه ثبت نماييد.

بهترين دستگاه اندازه‌گيري قندخون كدام است

براي انتخاب دستگاه اندازه‌گيري قندخون به نكات زير توجه نماييد:

 دقت دستگاه

 درد نمونه‌گيري (مقدار خون مورد نياز): اندازه قطره خوني که براي اندازه‌گيري قندخون بايد به دستگاه بدهيد، متفاوت است. اين ميزان از 3/0 تا 10 ميلي‌ليتر متفاوت است. انواع قديمي‌تر دستگاه‌هاي گلوکومتر نياز به مقدار خون بيشتري دارند. پس انتخاب انواع جديدتر مناسب‌تر است. اگر دستگاه قندخوني که خريداري مي‌کنيد نياز به مقدار کمتري خون، داشته باشد شما نياز داريد کمتر انگشت‌تان را سوراخ کنيد.

زمان مورد نياز براي مشاهده نتيجه: دستگاه‌هاي گوناگون موجود در بازار در طول زمان‌هاي متفاوتي قندخون شما را اندازه‌گيري کرده و نشان مي‌دهند. اين زمان از 5 ثانيه تا 60 ثانيه متفاوت است.

 نوار آزمايش: در هر جعبه دستگاه‌هاي گلوکومتر که از بازار خريداري مي‌کنيد چند نوار اندازه‌گيري قندخون وجود دارد که شما قطره خونتان را به روي آن مي‌چکانيد و درون دستگاه مي‌گذاريد. سطح اين نوارها به مواد شيميايي آغشته شده است که با قندخون شما واکنش نشان مي‌دهند. برخي از اين نوارها، نوارهايي پلاستيکي هستند که قطره کوچکي از آنزيم (گلوکز اکسيداز) روي آن چکانده شده است. فراموش نکنيد هر نوار فقط يک بار مصرف است و بايد پس از مصرف آن را دور بيندازيد. برخي از مارک‌هاي گلوکومتر به جاي نوار، داراي صفحاتي هستند که شما قند خونتان را روي آن مي‌چکانيد و در دستگاه قرار مي‌دهيد. اين ديسک‌ها چند بار قابل استفاده هستند. در برخي دستگاه‌ها لازم است شما هنگامي که نوار اندازه‌گيري قندخون را درون دستگاه مي‌گذاريد يک کد را وارد کنيد. اين کد روي بسته (ظرف) حاوي نوارها درج شده است. پس از وارد کردن کد، دستگاه تنظيم شده و نوار اندازه‌گيري وارد شده درون دستگاه را مي‌خواند. اگر تصميم نداريد بعدها هزينه ديگري بابت خريد نوار بپردازيد، از اول دستگاهي انتخاب کنيد که تعداد نوارهاي آزمايش بيشتري داشته باشد.

 استفاده آسان

 حافظه : همه گلوکومترها داراي ساعتي هستند که مي‌توان زمان و تاريخ دستگاه را تنظيم کرد. به علاوه اين دستگاه‌ها داراي حافظه‌ايي براي ثبت نتايج آزمايش‌هاي پيشين شما هستند و شما در صورت لزوم مي‌توانيد به اين داده‌ها دسترسي پيدا کنيد و تغييرات ميزان قندخونتان را در طول روزهاي گوناگون با يکديگر مقايسه کنيد.

قابليت اتصال به كامپيوتر

 واحد ميزان قندخون: هنگامي که مي‌خواهيد روي صفحه نمايش گلوکومتر را بخوانيد، بايد دقت کنيد که اين عدد به چه واحدي نمايش داده شده است. اين ميزان قندخون يا به صورت ميلي‌گرم دسي ليتر و يا ميلي مول بر ليتر در صفحه نمايشگر کوچک دستگاه ظاهر مي‌شود. اين واحد اندازه‌گيري قندخون دستگاه به کشوري که دستگاه را از آن خريداري‌ کرده‌ايد بستگي دارد. دستگاه‌هاي ساخت آمريکا واحدشان ميلي‌گرم دسي ليتر و دستگاه‌هاي ساخت اروپا و کانادا واحد نمايش قندخون در آنها ميلي‌مول بر ليتر است. براي تبديل ميلي‌گرم بر دسي ليتر به ميلي مول بر ليتر کافي است عدد صفحه نمايش را بر 18 تقسيم کنيد. برخي از دستگاه‌ها قابليت تنظيم اين دو واحد را بر يکديگر دارند.

ضمانت نامه معتبر، خدمات پس از فروش و آموزش نحوه استفاده

اقدامات اوليه در هنگامي كه دستگاه نتايج غلط نشان مي‌دهد كدامند

اشتباهات رايجي وجود دارد كه باعث مي‌شود نتيجه نادرست نشان داده شود، از جمله:

1- ممكن است كه نمونه خون به اندازه كافي نباشد و فضاي نوار را به طور كامل نپوشاند.

2- نوارها در مقابل رطوبت و حرارت بالا و پايين حساس هستند.

3- گاهي اوقات از تاريخ انقضاي نوار گلوكومتر گذشته است.

4- احتمال دارد كه كد نوار مورد استفاده شما با كد مشخص دستگاه يكي نباشد.

5- ممكن است نوارهاي مورد استفاده شما، نوارهاي مخصوص اين دستگاه نباشد.

6- بعضي مواقع دستگاه گلوكومتر كثيف است و در نتيجه، پاسخ اشتباهي مي‌دهد.

7- امكان دارد قبلاً دستگاه شما ازجايي پرت شده باشد.

8- گاهي نيز خود دستگاه گلوكومتر در محيط بسيار گرم و يا بسيار سرد قرار دارد. در صورتي كه همه موارد فوق را كنترل نموديد و متوجه شديد هيچيك از موارد بالا اشكال ندارد حتماً با شماره تلفن اعلام شده از سوي كارخانه سازنده تماس گرفته و اتفاق را برايشان شرح دهيد

گلوکومتر چیست؟

---

چنانچه شما به دیابت مبتلا هستید، باید از میزان قند خون خود آگاه باشید. تحقیقات نشان می دهد حفظ قند خون نزدیک به محدوده نرمال، احتمال بروز سکته های قلبی-مغزی، عوارض چشمی، کلیوی، عصبی و مشکلات سیستم گردش خون و حتی مرگ را در شما کم می کند.

● یک دستگاه گلوکومتر چیست و چگونه کار می کند

علاوه بر مراجعه به آزمایشگاه راه ساده تری هم برای اندازه گیری قند خون وجود دارد و آن تهیه دستگاه اندازه گیری میزان قند خون در منزل است که اصطلاحاً به آن گلوکومتر می گویند.

● طریقه استفاده از دستگاه اندازه گیری قند خون

با وجود تفاوت های ظاهری، روش استفاده از تمامی دستگاه ها برای اندازه گیری قند خون، تقریباً یکسان است به این صورت که ابتدا شدت ضربه سوزن (لنست) را تنظیم کرده و به وسیله آن نمونه یی از قند خون خود را روی نوار اندازه گیری قرار دهید و آن را وارد دستگاه کنید. پس از چند لحظه، میزان قند خون شما روی دستگاه نمایش داده خواهد شد.

● چند بار در روز باید قند خون را چک کرد

این آزمایش ها معمولاً قبل از غذا، بعد از غذا یا در زمان خواب انجام می شوند. آن دسته از بیمارانی که انسولین دریافت می کنند، نسبت به آنهایی که انسولین دریافت نمی کنند، معمولاً نیاز به دفعات بیشتری دارند. تعداد دقیق دفعات لازم را پزشک دیابت شما تعیین خواهد کرد.

● آیا سازمان های بیمه گر هزینه های تست قند خون و تجهیزات آن را پرداخت می کنند

متاسفانه در ایران فقط هزینه آزمایشhba۱c و fbs توسط سازمان های بیمه گر پرداخت می شود، اما در بسیاری از کشورها تمام هزینه های کنترل دیابت شامل دستگاه گلوکومتر، نوارهای تست قند خون، لانست (سوزنی که برای سوراخ کردن انگشت و خون گیری استفاده می شود)، آموزش و مشاوره تغذیه توسط سازمان های بیمه گر پرداخت می شود.

● راهنمای تهیه گلوکومتر

برای خرید یک دستگاه اندازه گیری قند خون مناسب باید به شاخص هایی توجه کنید. توجه به این شاخص ها کمک می کند که انتخاب بهتر و آگاهانه تری داشته باشید.

▪ دقت؛ با توجه به اهمیت نتایج حاصله از دستگاه و تاثیری که این نتایج می تواند بر فرآیند کنترل قند خون داشته باشد و نیز با توجه به آنکه پزشکان نیز با مراجعه به این نتایج برنامه درمانی شما را تنظیم می کنند، در اختیار داشتن دستگاهی با حداقل احتمال خطا بسیار حیاتی و تعیین کننده است. قطعاً هیچ دستگاهی نمی تواند مدعی دقت ۱۰۰درصدی باشد، ولی به هر حال دارا بودن حداقل شرایط یعنی دقت ۹۸درصدی ضروری است.

▪ نوار آزمایش؛ در هر جعبه دستگاه های گلوکومتر که از بازار خریداری می کنید، چندین نوار اندازه گیری قند خون وجود دارد که شما قطره خون تان را روی آن می چکانید و درون دستگاه می گذارید. سطح این نوارها به مواد شیمیایی آغشته شده است که با قند خون شما واکنش نشان می دهند. در برخی دستگاه ها لازم است قبل از اینکه نوار اندازه گیری قند خون را درون دستگاه بگذارید، یک کد را وارد کنید. این کد روی بسته حاوی نوارها درج شده است. پس از وارد کردن کد، دستگاه تنظیم شده و میزان قند خون را نشان می دهد. کد دستگاه برای کالیبراسیون به کار می رود و نشان دهنده دقت بیشتر دستگاه است.

آنچه در این رابطه اهمیت دارد، آن است که اولاً از نوارهای دارای تاییدیه وزارت بهداشت (هولوگرام) استفاده کنید و ثانیاً هنگام تهیه نوارهای تست قند خون از اعتبار تاریخ مصرف آنها اطمینان پیدا کنید. البته برخی دستگاه ها قابلیت تشخیص نوارهای تاریخ مصرف گذشته را دارند ولی به هر حال توجه به تاریخ مصرف نوارها ضروری است.

▪ میزان خون لازم؛ میزان قطره خونی که برای اندازه گیری قند خون باید به دستگاه بدهید، متفاوت است. این میزان از ۳/۰ میکرو لیتر تا دو میکرو لیتر متفاوت است. انواع قدیمی تر دستگاه گلوکومتر نیاز به مقدار خون بیشتری دارند. تقریباً یک تا دو میکرولیتر خون برای هر بار اندازه گیری قند خون، مقدار مناسب و قابل قبولی است. در این خصوص بهتر است از دستگاه هایی استفاده کنید که به صورت خودکار امکان تنظیم حجم خون مورد نیاز را دارا هستند.

▪ سرعت اندازه گیری؛ دستگاه های مختلف موجود در بازار در طول زمان های متفاوتی قند خون شما را اندازه گیری کرده و نشان می دهند. این زمان از پنج تا ۶۰ ثانیه متفاوت است. طبیعتاً هر چه سرعت اندازه گیری بیشتر باشد، میزان آرامش روحی شما و نیز سرعت واکنشی که باید به نتایج داشته باشید، بیشتر خواهد بود.

▪ گارانتی؛ به هر حال این گونه دستگاه ها نیز همچون سایر ابزارآلات ساخت بشر، دچار نقص فنی می شوند. توجه به نام شرکت واردکننده و تلفن های تماس آن جهت ردیابی خدمات پس از فروش، پاسخگویی به سوالات احتمالی و نیز تامین لوازم جانبی و یک بار مصرف دستگاه از اهمیت ویژه یی برخوردار است. در این خصوص درج شماره کد بیمه مسوولیت دستگاه نیز نباید فراموش شود. در واقع با استفاده از خدمات بیمه مسوولیت، هم جبران خسارات احتمالی مقدور است و هم اطمینان خاطر و آرامش شما در خصوص کیفیت کارکرد دستگاه حاصل می شود.

▪ اصالت دستگاه؛ مهم ترین مشخصه در این رابطه توجه به هولوگرام وزارت بهداشت است. هولوگرام و شماره مجوز وزارت بهداشت به عنوان اولین پیش شرط جهت اطمینان از اصالت دستگاه و بهترین چاره جویی برای در امان بودن از دستگاه های تقلبی است. نصب هولوگرام روی دستگاه در واقع برچسب اطمینانی برای شما محسوب می شود که دستگاه از لحاظ ایمنی مورد تایید وزارت بهداشت است و از مجاری قانونی وارد کشور شده است. متاسفانه در کشور ما، تعداد زیادی کمپانی چینی، تایوانی و کره یی اقدام به عرضه محصولات کم کیفیت با پیشنهادهای قیمتی ارزان کرده اند که فروشندگان نیز به علت سود بالاتر ممکن است آنها را پیشنهاد کنند، اما باید توجه داشت که توصیه پزشکان و متخصصان دستگاه های مطرح اروپایی است که از طریق مجاری رسمی و تحت نظارت وزارت بهداشت وارد کشور شده اند.

▪ دارا بودن حافظه و امکان گرفتن میانگین؛ یکی از موضوعاتی که پزشک شما به منظور تنظیم برنامه درمان به آن نیاز دارد، میانگین دوره یی میزان قند خون شما است. به همین جهت عموم دستگاه ها دارای حافظه برای ضبط مقادیر قند خون هستند. داشتن امکان محاسبه میانگین هفتگی، دوهفته یی و ماهانه قند خون، امکان این محاسبه را برای شما آسان تر و دقیق تر می کند. خصوصاً برای افراد مسن که حوصله کمتری برای ضبط این اعداد و محاسبات ریاضی دارند، توجه به این خصوصیت ضروری است.

دستگاه فلورسکوپی

دستگاه فلورسکوپی

تاریخچه
اولین سیستمهای فلوروسکوپی که به عنوان آشکارساز بود یک پرده فلوروسکوپی بود که پزشک مستقیماً آن را می¬دیده است. در این سیستمها فوتونهای اشعه ایکس که به پرده می رسند تبدیل به فوتونهای نور مرئی میشود که توسط مشاهده کننده قابل رؤیت بود. جنس پرده ها سولفید کادمیم روی بودند و نورسبز متمایل به زرد متشعشع می کردند. یک شیشه سربی از پرتودهی زیاد اشعه ایکس محافظت می کرد و درجه تفکیک را می کاست. ولی عیب آن این بود که چون پرده، نور ضعیفی را تابش میکرد،پزشکان باید در اتاق تاریک کارمی کردند و قدرت تشخیص کنتراست آنها کم بود. در سیستمهای مدرن ، یک لوله تشدید کننده تقش آشکارساز را دارد. لوله تشدید کننده دارای یک پرده فلورسنت، کاتد نوری (فوتوکاتد) و پرده فسفوری است. فوتونهای اشعه ایکس پس از برخورد به پرده فلورسنت به فوتونهای نوری تبدیل می شوند.
الکترونهای نوری را با پتانسیل kV 25 شتاب می دهند و توسط یک لنز الکترواستاتیکی روی یک پرده فسفوری کوچک متمرکز می کنند. سپس تصویر با یک دوربین تلویزیونی و یک سیستم بزرگ کننده قابل مشاهده است. گاهی به جای دوربین تلویزیونی از دوربین سینمایی mm 16 استفاده میشود که درجه تفکیک بهتری دارد ولی برای مشاهده در طول آزمایش دوربین تلویزیونی بهتر است.

 فلوروسکوپی
تجهیزات فلوروسکوپی:
ساده ترین شکل دستگاه فلوروسکوپی شامل میز رادیوگرافی، تیوب زیرین تخت و صفحه تشدید کننده در بالای میز می باشد. صفحه حاوی ماده ای نظیر سولفید کادمیم است که بر روی ورقه نازک پوشش داده شده و پایین صفحه محافظ پلاستیکی در وسط بیمار و صفحه شیشه ای سرب دارد در طرف بیننده قرار گرفته است این مجموعه داخل قاب فلزی که از صفحه محافظت می کند و حرکت تیوب زیرین را با صفحه هماهنگ می کند،قرار می گیرد.
روشنایی صفحه فلورسنت را می توان با افزایش جریان تیوب اضافه کرد
چه تصویر مستقیم روی صفحه فلورسنت و چه توسط تقویت کننده و سیستم تلوزیونی مدار بسته دیده شود مسلما باید تیوب اشعه ایکس  و سیستم ثبات بهم متصل باشند و همزمان حرکت کنند.
تعویض کننده سریال (وسیله برای اسپات فیلم):
این قسمت کاست را به محلی که آماده پرتودهی است می آورد. سیستم اینترلاک اطمینان می دهد  تا زمانی که تیوب زیر تخت از حالت اسکی به رادیوگرافی تبدیل نشد و نتوان پرتو تولید کرد،اندازه و میدان پرتو بسته به فاصله معین تا کانون به طور اتوماتیک محدود می شود.
به کمک سلکتور قالب هر اندازه دلخواه از فیلم را میتوان تحت تابش قرارداد یا توسط پوشش های سربی می توان در قسمتهای مختلف یک فیلم پرتودهی های متعدد داشت یعنی یک فیلم را می توان به دو چهار شش یا هشت قسمت کوچک تقسیم کرد.
تغییر از وضعیت فلوروسکوپی به رادیوگرافی:
هنگام این تغییر وضعیت زیر اتفاق می افتد:
1- ابتدا با فشار دادن کلید اکسپوژر مدارها برای اکسپوژرها آماده می شوند.
2- مدارات فلوروسکوپی از مدار خارج می شوند.
3- مدارات رادیوگرافی مورد نظر در مدار قرامی گیرند.
4- کاست به محل اکسپوژر کشیده می شود.
5- با ادامه فشار کلید اکسپوژر با فشار مجدد کلید، اکسپوژر انجام می شود.
تایمر فلوروسکوپی:
در اغلب بخش ها به مدار فلوروسکوپی تایمری وصل است که زمان فلوروسکوپی هر بیمار را نشان می دهد. کاربر مدت هر آزمایش را روی تایمر انتخاب می کند.

اندازه گیری دوز بیمار:
وسیله ای که دوز پرتو بیمار را طی آزمایشات تشخیص اندازه گیری می کند Diamentor است. این وسیله شامل اتاقک یونیزاسیون مسطح، پیش آمپلی فایر، وسیله اندازه گیری و نمایشگر است. با هر شمارش علایم صوتی از میکروفون پخش می شود. زمانی که شمارنده دوز آزمایشی را در یک آزمایش نشان داد، با فشار یک دکمه می توان آن را صفر کرد. هم چنین دوز بیمار را می توان با استفاده از دیسک های ترمولومینسانت اندازه گیری کرد.
بزرگ نمایی:
با اعمال انرژی به الکترود متمرکز کننده ثانویه می توان سطح کوچکی از فسفر ورودی را تاحد زیادی برای آنکه تمام سطح فسفر خروجی را بپوشاند بزرگ نمود.
به علت کاهش اندازه میدان ورودی، تعداد الکترون کمتر برای پوشش فسفر خروجی موجود خواهد بود.
رویت تصویر خروجی:
به چند طریق میتوان تصویر کوچک خروجی را مشاهده یا ثبت کرد:
1- رویت مستقیم با چشم(امروزه کمتر صورت می گیرد)
2- روی مانیتور تلوزیونی با استفاده از سیستم مدار بسته تلوزیونی
3- فوتوگرافی تصویر روی فیلم های بریده و یا فیلم نواری
4- ثبت تصویر روی سینه فیلم
5-دوربین های تلوزیونی
در تصویر برداری پزشکی معمولا از دونوع دوربین تلویزیون استفاده میشود:
1- دوربین ویدیکون
2- دوربین پلابیکون
کینسکوپی:
با استفاده از سینه دوربین میتوان تصویر کوچک روی مانیتور تلویزیون را ضبط کرد. شاتر دوربین باید با باریکه الکترونی که صفحه مانیتور را جاروب می کند هماهنگ باشد.
مزیت روش ضبط سینمایی آن است که لازم نیست بیمار پرتوی بیش از آنچه برای ضبط تلوزیونی لازم است دریافت کند.
معایب این روش عبارتند از:
1- از دست رفتن اطلاعات،زیرا شاتر دوربین سینمایی تا وقتی که قسمت جدید از فیلم کشیده شود بسته می ماند.
2- احتمالا روی تصویر لکه ظاهر می شود،زیرا در هر فریم فیلم سینمایی از دوز کمتر استفاده می شود.
3- اگر دوربین و سیستم تلوزیونی کاملا هماهنگ نباشد ممکن است خطوط افقی روی سینه فیلم ظاهر شود

ساختار تیوپ تشدید کننده تصویر:
کار این تیوپ:
تبدیل تصویر اشعه ایکس به یک تصویر نوری قابل دیدن که شدت روشنایی آن به حد کافی بوده و بتوان آنرا به راحتی مشاهده کرد.
اجزاء تیوپ:
یک آند یک کاتد و یک یا دو الکترود متمرکز کننده که همگی درون یک محفظه شیشه ای ناقوسی شکل قرار دارند.
کاتد همان صفحه بزرگ فسفر ورودی (input phosphor)، آند همان صفحه فسفر کوچک خروجی (output phosphor) و الکترود های همان لنزهای الکترو استاتیکی هستند که بین آند و کاتد  درون محفظه شیشه ای قرار دارند.
تمام سطوح تیوپ باید دارای کمی انحنا باشند تا در برابر اختلاف فشار بین درون (خلاء) و بیرون محفظه (هوا)مقاومت می کنند.
صفحه فسفر ورودی از یک ماده فلور سانس که بصورت ذرات بخار در آمده و روی یک صفحه نازک آلومینیومی رسوب داده شده تشکیل شده و قطر آن بین 15تا20 سانتیمتر است.
ماده فلور سانس در واقع یدور سزیم (csi) است. در دستگاههای قدیمی تر سولفور کادمیم و روی تقویت شده استفاده می شد. جهت گیری عمودی بلورهای csi،تراکم بیشتر و عدد اتمی بالاتر از خواص خوب csi می باشد. همچنین این ماده دارای بهره بالاتر بوده و رزولوشن یا دقت تصویر ایجاد شده توسط آن بیشتر است. تبدیل تعداد بیشتر فوتون های اشعه ی ایکس به فوتون های نوری باعث کاهش نویز تصویر می شود. کار صفحه فسفر تولید نور متناسب با نورون اشعه تابیده شده است.
فوتوکاتد یکی دیگر از اجزاء تیوپ است و از مجموعه ای از ترکیبات آنتیموان و سزیم  تشکیل شده است تا تصویر فوتونی ایجاد شده توسط صفحه فسفر ورودی را به یک تصویر الکترونی تبدیل کند، یعنی با برخورد نور، از خود الکترون ساطع نماید.
این الکترونها با اختلا ف پتانسیل 25 تا 35 کیلو وات (که بین  آند و کاتد است) به طرف آند شتاب می گیرند. در طول مسیر توسط لنرهای الکتروستاتیکی روی صفحه فسفر خروجی متمرکز می شوند. قطر صفحه فسفر خروجی 15 تا 25 میلیمتر است. این صفحه از بخارات رسوب سولفات کادمیم فعال شده با نقره، روی یک صفحه آلومینیومی نازک تشکیل شده است. تصویر تشکیل شده روی صفحه خروجی شدت روشنایی بسیار زیادتری نسبت به تصویر صفحه ورودی دارد.
محفظه شیشه ای تیوپ 2 تا 4 میلیمتر ضخامت دارد ودر یک محفظه فلزی پوشش سرب قرار گرفته است.

دو روش برای دیدن تصویر خروجی وجود دارد:
1- استفاده از از سیستم نمایش آینه ای
2- استفاده از دوربین فیلمبرداری و صفحه نمایش تلویزیونی
درسیستم آینه ای تصویر خروجی تیوب توسط تعداد عدسی و آینه به چشم فرد می رسد. مزیت این روش سادگی و هزینه پائین آن نسبت به سیستم نمایش تلویزیونی است.عیب  آن این است که در هر لحظه یک یا دو نفر می تواند تصویر را ملاحظه کنند.
در سیستم نمایش تلویزیونی تصویر خروجی تیوب توسط یک دوربین فیلمبرداری می باشد و توسط یک صفحه نمایشگر تلویزیونی به صورت بلادرنگ نمایش داده می شود. مزیت این روش مشاهده همزمان چند تصویر است. مزایای دیگر امکان بهبود کنتراست تصویر و امکان ذخیره سازی و انتقال تصاویر به محل دیگر می باشد.
عیب آن پیچیده بودن و هزینه بالای تجهیزات آن است.
اولین مسئله در مورد  این سیستم کوپل کردن تصویر خروجی صفحه فسفر خروجی به دوربین تصویر برداری است.
این عمل به دوروش قابل انجام است:
1-سیستم فیبر نوری
2- سیستم عدسی
در سیستم فیبر نوری یک صفحه فیبر نوری نازک یک ارتباط خوب بین فسفر خروجی و تیوب تشدید کننده و دوربین تلوزیونی برقرار می کند.
در سیستم عدسی دو عدسی و یک آینه نیمه شفاف به کار می رود.عدسی اول به آن عدسی شیئی میگویند، نور ساطع شده توسط صفحه فسفر خروجی را می گیرد وبه یک دسته نور موازی تبدیل می کند. آینه نیمه شفاف در مسیراین نور باعث می شود تا دسته نور به دو دسته تقسیم شود. یک دسته به عدسی دوربین رفته و بعد از همگرایی به ورودی دوربین تصویر برداری می رسد. دسته دوم نیز می تواند به وردی یک سیستم تصویر برداری دیگر مثل دوربین اسپات فیلم یا دوربین سینمایی تحویل داده شود. با تعیین محل عدسی های چشمی با توجه به اندازه صفحه فسفر خروجی، ورودی دوربین می تواند کوپلینگ مناسب را بین این دو ایجاد کند.
تشدید کننده های تصویر مسطح:
در این حالت یک تصویر با اندازه واقعی و غیر معکوس ایجاد می کند. به جای تصویر برداری الکترونی – نوری از روشی به نام تمرکز نزدیک فوتو الکترونی استفاده می شود. دراین روش فوتوکاتدها و صفحات فولورسانس در مقابل هم و به صورت موازی قرار میگیرند و اختلاف ولتاژ 15  کیلو وات بین آنها برقرار است.آنگاه یک میدان الکتریکی یکنواخت ایجاد می شود ویک تصویر یک به یک با لبه های تیز ایجاد می شود.
اشعه ایکس تابیده شده به صفحه ورودی تبدیل به فوتونهای  نوری می شود. از برخوردهای فوتونهای نوری با فوتوکاتد اول الکترون تولید می شود. الکترونها تحت اثر میدان انرژی جذب می کنند و به صفحه فلورسانس اول برخورد کرده و تصویری روشن تر از تصویر قبلی ایجاد می کنند. این تصویر صفحه فلورسانس دوم را تحریک می کند. صفحه دوم همان صفحه خروجی است که نوری در محدوده سبزایجاد می کند.
دروبین های تلوزیونی:
دونوع دوربین تصویر برداری وجود دارد:
1- دوربین ویدیکون (vidicon) که متداولتر است.
2- دوربین ارتیکون (orthicom).
 اجزا اصلی یک دوربین ویدیکون: یک محفظه شیشه ای تخلیه شده از هوا شامل یک صفحه سیگنال (signal plode) یک هادی نور (photo condoctor) و یک تفنگ الکترونی (electon gon) می باشد.
با تابش  نور به صفحه هادی،مقاومت الکتریکی قسمتهای مختلف صفحه متناسب با نور تابیده شده تغییر می کند. تغییر در مقاومت باعث شارژ بار بین صفحه سیگنال و لایه هادی نور می شود. یک تفنگ الکترونی یک شعاع الکترونی ایجاد می کند که لایه هادی نوری راجاروب می کند. شعاع الکترونی هر نقطه از لایه هادی نور را دوباره تا مقدار اولیه شارژ می کند. مقدار جریان لازم برای شارژ اندازه گیری شده و پس از تقویت به مونیتور ارسال می شود، سپس دامنه سیگنال ویدئویی حاصل در هر لحظه متناسب با جریان لازم برای شارژ مجدد یک نقطه از لایه هادی نور و در نتیجه متناسب باشدت نور تابیده شده به آن نقطه می باشد.

 

تیوب دوربین یک منبع جریان با مقاومت بالاست و مقاومت داخلی آن چند مگا اهم است.
برای داشتن تطبیق امپدانس خوب مقاومت ورودیRi   بالا لازم است. صفحه سیگنال و لایه هادی نور تیوب مشابه یک خازن موازی با این مقاومت عمل می کنند(Ci). با افزایش فرکانس، ولتاژ در ورودی تقویت کننده کاهش می یابد. اگر پاسخ فرکانسی تقویت کننده عکس پاسخ فرکانسی ورودی باشد، در خروجی یک پاسخ فرکانسی مسطح داریم. بهره متناسب با حاصلضرب Ri*Ci افزایش می یابد.
مونیتور:
مونیتور یک سیستم نمایش تلویزیونی است که در واقع سیگنال ویدئویی مرکب (که عبارت است از سیگنال ویدوئی تقویت شده که پالسهای همزمان افقی و عمودی روی آن سوار شده اند) را از طریق یک کابل کواکسیال با امپدانس 75 اهم دریافت می کند. دو نوع مونیتور در سیستم نمایش تلوزیونی اشعه ایکس بکار می¬رود:
1- نمونه استاندارد
2- نمونه با رزولوشن بالا یا 1249 خط
 در نمونه استاندارد نسبت عرض به ارتفاع مونیتور 4:3 و در نمونه با رزولوشن بالا 1:1 است. کنتراست و شدت روشنایی مونیتور باید قابل کنترل باشد. کنتراست با بهره تقویت کننده و شدت روشنایی با ایجاد کنتراست و شدت روشنایی مونیتور باید قابل کنترل باشد. کنتراست با بهره تقویت کننده و شدت روشنایی با ایجاد بایاس منفی روی گرید ابتدایی مونیتور نسبت به ولتاژ کاتد تأمین می شود.
سیستم کنترل روشنایی اتوماتیک:
شدت روشنایی یک تصویر فلوروسکوپی بسته به اینکه از کدام ناحیه بدن تصویر برداری کنیم و ضخامت و چگالی آن ناحیه، تغییر می کند. برای ثابت نگه داشتن میزان روشنایی دو  راه وجود دارد:
1- کنترل بهره سیستم تقویت کننده تلویزیونی (کنترل اتومکاتیک بهره یا AGC)
2- کنترل میزان اشعه تابیده به شخص (کنترل اتوماتیک روشناییABC)
کنترل بهره سیستم تقویت کننده:
به راحتی و باهزینه کم قابل اجراست. اشکال این روش این است که افزایش بهره بدون افزایش میزان اشعه ورودی نسبت سیگنال به نویز را کاهش می دهد. در این روش بهره سیستم تقویت کننده تصویر و پارامترهای قابل تنظیم دوربین تصویر برداری به طور اتوماتیک و با گرفتن فیدبک از مقدار شدت روشنایی تصویر خروجی کنترل می شوند، به طوری که شدت روشنایی تصویر ثابت بماند.
در روش کنترل میزان اشعه ورودیABC : با افزایش یاکاهش میزان اشعه ورودی به تیوب تشدید کننده تصویر روشنایی تصویر را تغییر میدهیم. برای انجام این روش سه راه وجود دارد:
1- سیستم کنترل اتوماتیک کیلو وات
در این روش ولتاژ اولین ژنراتور ولتاژ بالا توسط سیگنالی که متناسب با میزان روشنایی تصویر است تغییر داده می شود. روشنایی کمتر باعث افزایش میزان kv و روشنایی بیشتر باعث کاهش میزان kvمی شود. تغییر kv با ثابت نگه داشتن میزان mA صورت می گیرد.
مزیت اصلی روش: دامنه وسیع دینامیکی حدود 20:1 یا بیشتر و ازدست نرفتن کنتراست در تصویر برداری از قسمتهای ضخیم و چگالتر بدن است.

2-سیستم کنترل اتومکانیک میلی آمپر
در این روش میزان kv دو سر تیوب اشعه ایکس ثابت است و باتغییر جریان فیلمان،کنترل روشنایی تصویر صورت میگیرد. گرم وسرد شدن فیلمان طول می کشد ودر نتیجه زمان واکنش کند است.
مزیت این روش:پیاده سازی آسان و کم خرج آن است.
تنظیم همزمان kV , mA:
امروزه بعضی از دستگاهها از ترکیب دو سیستم فوق بهر ه می گیرند، مثلا mA در حداکثر مقدار خود و kV از مقدار کم به زیاد افرایش می یابند تا به روشنایی دلخواه برسیم.
ضبط تصاویر فلوروسکوپی:
تطابق تصاویر مانیتور با چشم مشاهده کننده وروشنایی اتاق کمتر است و شدت روشنایی (brightness) مانیتور باید قابل کنترل باشد. مانیاز به ضبط تصاویر به عنوان مدرک در پرونده پزشکی بیمارداریم.
روشهای مختلفی برای ضبط تصاویر فلوروسکوپی وجود دارد:
1- ضبط کننده اسپات فیلم (spot film recorders)
تجهیزات اسپات فیلم بین بیمار و تشدید کننده و تصویر قرار می گیرند و یک یا چند لحظه ازتصویر زنده فلوروسکوپی را روی فیلم رادیولوژی ضبط می کنند. دارای محلی برای قرار دادن کاست فیلم است. در موقع فلوروسکوپی رادیو لوژیست ممکن است هر زمانی بخواهد کاست را از محل استقرار خود به محل آماده تابش حرکت دهد.
حرکت کاست از محل استقرار اولیه تا محلی که کاست به طور کامل بین بیمار و تشدید کننده تصایر قرار گیرد حدود یک ثانیه طول می کشد. زمانی که کاست به محل تابش برسد بابسته شدن یک کلید فرمان تابش صادرمی گردد. در طول این یک ثانیه چندین عمل می بایست انجام گیرد.
1- مدارات کنترل kV,mA و زمان از حالت کنترل فلوروسکوپی به حالت کنترل رادیوگرافی تغییر وضعیت دهند.
2- جریان فیلمان متناسب با kV وmA در خواستی رادیولوژی تغییر کرده و گرمای فیلمان به حد نهایی خود برسد.
3- آند دوار تیوب شروع به چرخش نموده و به سرعت نهایی خود برسد.
به دلیل نیاز به زمانی جهت انجام آماده سازی ها رادیوگرافی ها دارای دو نقطه ضعف اساسی است.
1- زمان تابش و گرفتن عکس رادیو گرافی حدود یک ثانیه از زمانیکه رادیولوژیست تصمیم به ضبط تصایر روی فیلم می کند عقب تر است وممکن است دراین یک ثانیه تصویر تغییر کرده باشد.
2- حرکت مکانیکی کاست از حالت اولیه به حالت تابش باعث ایجاد لرزش خفیفی در سریوگراف شده و این امر باعث تارشدگی در تصویر می شود.
3- دوربین فوتو اسپات:(photospot camera)
دوربین فوتواسپات تصویر خروجی تشدید کننده تصویر را روی فیلم ضبط می کند.
تیوب های تشدید کننده  تصویر با قطر فسفر گیرنده تا 16 اینچ اجازه می دهند نوار بزرگ بدون حرکت تیوب تشدید کننده و تصویر ازیک نقطه به نقطه دیگر در یک تصویر به نمایش در آیند.
یک مزیت دوربین فوتواسپات کاهش قابل ملاحظه میزان اشعه تابیده شونده در یک یا چند عمل تابش رادیوگرافی صورت گرفته است و نمی گذارد اشعه زیادی به بیمار تابانده شود.
یک عیب این روش وزن زیاد تجهیزات فیلمبرداری است و باید تعادل مجموعه دوربین و تشدید کننده را به صورتی به وجود آورد.
3-روشهای دیگر ضبط تصاویر فلوروسکوپی عبارتند از:
ضبط تصاویر بر روی فیلم سینمایی یا سینه فلوروروگرافی
ضبط تصاویر بر روی نوارهای مغناطیسی و دیسک های نوری

کالیبراسیون

فنون کالیبراسیون دستگاه ها :
به طور كلی كالیبراسیون به سه روش قابل اجراست. روش اول كالیبراسیون برای به دست آوردن خطا و ثبت نتایج حاصله است. روش دوم كالیبراسیون روش اول را در برگرفته و علاوه بر آن نتایج حاصله با استاندارد و دستورالعمل مقایسه شده و وضعیت وسیله نیز از جهت قبول یا رد آن مشخص میشود. روش سوم كالیبراسیون روش دوم را دربرگرفته و تنظیم، تعمیر یا حذف خطای ایجاد شده را نیز دربرمیگیرد.

تعیین فواصل زمانی كالیبراسیون مجدد
تعیین حداكثر زمان فواصل كالیبراسیون دورهای دستگاههای اندازهگیری یكی از عناصر مؤثر در یك نظام كالیبراسیون است. عوامل زیادی در تعیین این زمان
مؤثرند كه مهمترین آنها موارد زیر است:
1- نوع وسیله (دستگاه)
2- پیشنهاد و توصیه كارخانه سازنده
3- روند دادههای به دست آمده از روی سوابق كالیبراسیونهای قبلی
4- سوابق تعمیر و نگهداری دستگاه
5- طول زمان استفاده تعداد دفعات استفاده و چگونگی استفاده از دستگاه
6- میزان گرایش به فرسودگی و تغییر تدریجی ویژگیهای مترولوژیكی با گذشت زمان
7- تعداد دفعات و كیفیت بازرسی تجهیزات در داخل سازمان
8- تعداد دفعات تست ضربدری دستگاه با دستگاههای دیگر به ویژه در مورد استانداردهای اندازهگیری
9- شرایط محیطی (دما، رطوبت، ارتعاش و غیره)
10- دقت اندازهگیری مورد نظر

هزینه كالیبراسیون را معمولاً نمیتوان در تعیین فواصل كالیبراسیون نادیده گرفت كه این خود ممكن است عامل محدودكننده به شمار آید. بنابراین با توجه به عوامل فوق آشكار است كه جدول فواصل كالیبراسیون یكنواختی نمیتوان تهیه كرد. بهتر است كه ابتدا جدولی تهیه شود و سپس با توجه به موقعیتهای خاص در آن تغییراتی داده شود. به هنگام تعیین فواصل كالیبراسیون مجدد هر وسیله اندازهگیری، دو معیار اساسی و متناقض وجود دارد كه لازم است موازنه شوند:

1- خطر احتمالی ناشی از بهكارگیری یك وسیله اندازهگیری در خارج از حدود رواداری آن كه باید تا حد امكان كاهش یابد.
2- هزینه كالیبراسیون سالیانه كه باید در حداقل مقدار نگهداشته شود.
سیستمی كه فواصل زمانی بین دو تأییدیه را، پس از تعیین اولیه بازبینی ننماید قابل اطمینان نیست. در بازبینی باید دو پارامتر ریسك و قرار نگرفتن وسیله در محدوده مجاز در فواصل بین دو تأیید و هزینه هر بار تست و تأییدیه مد نظر قرار گیرد. در این جا روشهایی برای بازبینی فواصل زمانی بین دو تأییدیه ارائه میگردد.
الف) تنظیم اتوماتیك یا پلهای:
هر زمان كه وسیلهای به صورت روتین تأیید میشود، اگر وسیله قبل از پایان زمان بین دو تأییدیه به خارج از تلرانس خطا برود، فاصله زمانی بین دو تأییدیه كاهش داده میشود و اگر وسیله قبل از پایان زمان بین دو تأیید هنوز در محدوده تلورانس خطا باشد، زمان افزایش داده میشود. روش پلهای ممكن است به سرعت باعث حصول پریود بهینه شود بدون آنكه كارهای نوشتاری زیادی صورت پذیرد.
ب) چارت كنترل
كمیتهای تست شده در هر مرحله تأیید، یادداشت شده و منحنی تغییرات آنها نسبت به زمان رسم میشود. از این منحنیها پراكندگی حول میانگین و انباشتگی محاسبه میگردد.
ج) زمان تقویمی یا سپری شده

ابتدا وسایل اندازهگیری به گروههایی بر اساس مشابهت ساختاری آنها با یكدیگر، قابلیت اطمینان و پایداری یكسانی تقسیم میشوند. طول زمان تأییدیه مشخصی به هر گروه بر اساس درك و تجارب مهندسی اختصاص داده میشود. در هر گروه تعداد وسایلی كه در زمان تعیین شده جهت تأیید مجدد برگردانده میشوند. اما خطای زیادی در آنها مشاهده میشود، یا به گونهای تأیید نمیشوند، یادداشت شده و به صورت نسبتی از كل تعداد وسایل در آن گروه بیان میشود.
در تعیین اقلام غیرقابل تأیید آن تعداد كه به طور واضح آسیب دیدهاند یا توسط مصرفكننده به عنوان مشكوك یا معیوب بازگردانده شدهاند، گنجانیده نمیشوند. چون این وسایل برای اندازهگیری به كار نمیروند، در نتیجه تولید خطا نمیكنند. اگر نسبت وسایل تأیید نشده زیاد باشد، پریود بین دو تأیید باید كاهش داده شود. اگر زیرمجموعهای خاص از وسایل مانند سایر اعضای گروه رفتار ننمایند، این زیرگروه باید به گروه دیگری منتقل شود كه دارای پریود بین دو تأیید متفاوتی باشد. اگر تعداد وسایل غیرقابل تأیید دریك گروه خیلی كم باشد ممكن است از نظر اقتصادی افزایش پریود بین دو تأیید قابل توجیه باشد.
د- زمان مصرف شدن وسیله:

این روش برگرفته از روشهای قبلی است. اساس روش ثابت است، اما پریود بین دو تأییدیه به جای زمان سپری شده برحسب ماه، برحسب ساعات مصرف تعریف میشود. وسیله اندازهگیری مجهز به سیستم اندازهگیری زمان مصرف است و هر گاه زمان مصرف نشان داده شده به حد مشخصی رسید، وسیله تست، تنظیم و تأیید مجدد میشود. امتیاز تئوریك مهم این روش آن است كه دفعات تأیید و در نتیجه هزینه تأیید مستقیماً بر اساس زمان مصرف است.
و- تست در حال سرویس یا جعبه سیاه:

این روش مكمل تست و تأیید كامل سیستم است. در این صورت در فاصله زمانی بین دو تأیید كامل، از وضعیت وسیله اندازهگیری اطلاع گرفته میشود و این اطلاعات كفایت یا عدم كفایت طول زمان بین دو تأیید كامل را روشن مینماید. این روش مشابهتی با روشهای اول و دوم دارد و برای وسایل و سیستمهای اندازهگیری پیچیده مناسب است. پارامترهای بحرانی و مهم بهطور مكرر مثلاً هر روز یك بار یا هر روز چند بار چك میشوند و این كار توسط كالیبراتوری كه تنها پارامترهای مشخصی را اندازهگیری میكند (Black Box) انجام میشود. اگر در این تستها وسیله اندازهگیری تأیید نشود جهت بررسی، تست و تأیید كامل ارسال میشوند.

مهمترین مزیت این روش آن است كه اطمینان لازم برای استفادهكننده از وسیله را فراهم میآورد. این روش برای وسایلی كه از نظر جغرافیایی دور از لابراتوار كالیبراسیون هستند، مناسب است. زیرا تست و تأیید كامل زمانی انجام میشود كه نیاز به آن وجود داشته باشد و از طرفی فاصله زمانی بین دو تأییدیه افزایش یابد. مشكل اساسی در این روش تعیین پارامترهای مهم وسیله اندازهگیری جعبه سیاه و طراحی جعبه سیاه است.

برچسبهای كالیبراسیون

پس از انجام كالیبراسیون برای كنترل و حصول اطمینان از انجام عملیات كالیبراسیون برچسبهای كالیبراسیون بر روی وسیله اندازهگیری شده، نصب میشوند. كلیه دستگاههای تست، بازرسی و آزمون باید دارای برچسب كالیبراسیون باشند تا تعیین شود كه دستگاه توسط آزمایشگاه كالیبراسیون بازرسی و كالیبره شده است. بر روی برچسب كالیبراسیون حتماً باید تاریخ كالیبره و انقضای اعتبار آن قید شود، مهر آزمایشگاه كالیبرهكننده بر روی آن باشد و در جایی كه به وضوح دیده میشود، نصب گردد.
برچسبهای كالیبراسیون دارای انواع مختلفی هستند:
1- برچسب مخصوص استانداردهای اولیه به رنگ قرمز
2- برچسب مخصوص استانداردهای ثانویه به رنگ طلایی
3- برچسب مخصوص استانداردهای كاری به رنگ سبز
4- برچسب مخصوص كلیه دستگاههای متفرقه به رنگ سفید
5- برچسب (No CALIBRATION REQUIRED) NCR مربوط به تجهیزاتی كه نیاز به كالیبراسیون ندارند.
6- برچسب (CALIBRATION BEFORE USE) CBU مربوط به تجهیزاتی كه به ندرت استفاده میشوند.

کالیبراسیون فشارسنج های ساعتی

با سلام
یکی از مشکلاتی که استفاده کنندگان از فشارسنجهای ساعتی اغلب با آن روبرو هستند ، از تنظیم خارج شدن این فشارسنجها و عدم مطابقت فشار نشان داده شده توسط این فشارسنجها با فشار خون واقعی بیمار است .جدای از دلایل این امر که خود جای بحث و بررسی جداگانه ای را می طلبد ، چگونه می توان به این مسئله پی برد ؟ در ادامه یادداشت امروز به این مسئله می پردازم .
برای اینکه یک وسیله را کالیبره و یا تنظیم نماییم ، نیاز به یک استاندارد و یا یکدرجه بندی پایه برای سنجش کمیت مورد نظر داریم . در مورد فشارسنج بهترین وسیله یک فشارسنج جیوه ای است که سطح جیوه آن در حالت بدون باد شدگی در مقابل عدد صفر باشد .
روش کار :
روش کار بسیار ساده ولی کار آمد است . کافی است که شما فشارسنج جیوه ای را تا حد مناسبی مثلا 200 میلیمتر جیوه باد کنید . آنگاه پوار هوای آن را با احتیاط باز نموده و به جای آن مانومتر عقربه ای مورد نظر را متصل کنید به نحوی که هوای داخل کاف خارج نشود . درجه ای که هر دو فشارسنج نمایش می دهند باید یکی باشد .

آداب و روشهای کالیبراسیون تجهیزات پزشکی

آزمایشگاه كالیبراسیون
كالیبراسیون در واقع ایجاد نظامی مؤثر به منظور كنترل صحت و دقت پارامترهای مترولوژیكی دستگاههای آزمون و وسایل اندازهگیری و كلیه تجهیزاتی است كه عملكرد آنها بر كیفیت فرایند تأثیرگذار است و به منظور اطمینان از تطابق اندازهگیریهای انجام شده با استانداردهای جهانی مورد استفاده قرار میگیرد. اگرچه كالیبراسیون تعاریف متعددی دارد اما در یك نگاه كلی میتوان كالیبراسیون را مقایسه یك دستگاه اندازهگیری با یك استاندارد و تعیین میزان خطای این وسیله نسبت به آن و درصورت لزوم تنظیم دستگاه در مقایسه با استانداردهای مربوطه دانست.
اگرچه كالیبره كردن تجهیزات پزشكی در ابتدای به كارگیری آنها و در لحظه ساخت از اهمیت قابل قبولی برخوردار است، اما حصول اطمینان از كاربرد دستگاههای كالیبره در تمامی مدت فعالیت آن دستگاه، نكتهای است كه باعث ایجاد اعتماد متقابل پزشك و بیمار شده و علاوه بر كاهش هزینههای درمانی، كاهش مدت زمان بستری را نیز دربرخواهد داشت.
بدون شك، آزمایشگاه كالیبراسیون میتواند دربسیاری از فرآیندهای بیمارستانی نقش عمدهای ایفا نماید و ابعاد مختلف مرتبط با تجهیزات پزشكی از جمله تعمیرات، نظارت و بازرسی را متحول سازد.

مهمترین اهداف تأسیس آزمایشگاه كالیبراسیون به شرح زیر است:

1- كاهش هزینه تعمیرات اتفاقی به دلیل نظارت بر عملكرد دستگاه
2- افزایش عمر تجهیزات پزشكی به دلیل كاهش مراجعات و بررسی عملكرد دستگاه توسط متخصصان
3- كاهش مواد، قطعات و ملزومات مصرفی
4- جلوگیری از مراجعات متعدد به مراكز درمانی به منظور كسب اطمینان از صحت آزمایشات
یكی از تصمیماتی كه به هنگام تنظیم كالیبراسیون باید در نظر گرفته شود این است كه آیا كالیبره كردن دستگاه مورد نظر در داخل سازمان و از طریق راهاندازی آزمایشگاه كالیبراسیون انجام شود یا از خدمات شركتهای ارائهكننده خدمات كالیبراسیون استفاده شود. كالیبراسیون فرآیندی دورهای است كه باید نسبت به انجام آن در دورههای مشخص و معینی اقدام نمود. دلایل زیر به صورت پنهان و غیرمستقیم به توجیه اقتصادی و فرآیند كالیبراسیون تجهیزات پزشكی تأثیرگذار است:
1- در حال حاضر تكنولوژی كالیبره كردن تجهیزات پزشكی موضوع بسیار جدیدی است و شركتهای كمی در این زمینه فعالیت دارند و توانایی پوشش دادن محدوده وسیع كلیه تجهیزات پزشكی را ندارند.
2- هزینه اصلی استفاده از شركتهای خدماتدهنده در زمینه كالیبراسیون به طور مستقیم با تعداد دستگاههایی كه نیاز به كالیبره شدن دارند، متناسب است. البته این هزینه قابل توجه است.
3- افزون به هزینه ذكر شده در بند (2) باید هزینههای غیرمستقیم زیر نیز نظر گرفته شود:

الف- هزینههای پنهان مدت از كارافتادگی (خواب دستگاه) در هنگام ارسال دستگاه جهت انجام كالیبراسیون
ب- هزینههای پنهان اداری جهت ارسال دستگاه برای انجام كالیبراسیون
ج- هزینههای پنهان خرابی احتمالی دستگاهها در اثر حمل و نقل
د- هزینههای پنهان خارج شدن دستگاهها از وضعیت كالیبره به دلیل حمل و نقل
4- كالیبراسیون فرآیندی است كه در اثر اجرای آن اطمینان از داده خروجی دستگاه در ازای ورودی معین برای كاربر مشخص میگردد. بنابراین پس از هر بار انجام تعمیر بر روی هر دستگاه پزشكی، باید آن دستگاه از نظر كالیبره بودن نیز بررسی گردد. بنابراین بیمارستان متحمل هزینههای مرتبط با انجام كالیبراسیون به ازای انجام هر تعمیر اتفاقی برروی دستگاهها، علاوه بر كالیبراسیون دورهای میگردد.

تقسیمبندی استانداردهای آزمایشگاه كالیبراسیون

آزمایشگاه كالیبراسیون باید همواره اطمینان حاصل كند كه تمامی وسایل آزمون و اندازهگیر به طور دورهای برای بررسی، كالیبره و تأیید دقت و درستی به آزمایشگاه آورده میشوند. بر روی دستگاههایی كه تأیید میشوند باید برچسب مخصوصی زده شود و تاریخ كالیبراسیون و انقضا روی آن نوشته شده باشد. از به كار گرفتن دستگاههایی كه فاقد این برچسب هستند باید جداً جلوگیری به عمل آید.

استانداردهای موجود در هر آزمایشگاه به سه دسته كلی تقسیم میگردند:
1- استانداردهای اولیه:
این استانداردها دارای بالاترین دقت برای كمیت خاص هستند كه همواه توسط یك مؤسسه معتبر بینالمللی كالیبره و دارای تأییدیه هستند. این استانداردها توسط افراد مجرب برای كالیبره كردن استانداردهای ثانویه مورد استفاده قرار میگیرد.
2- استانداردهای ثانویه:
استانداردهایی هستند كه به صورت دورهای توسط استانداردهای اولیه كالیبره میگردند و صرفاً برای كالیبره كردن استانداردهای رده پایینتر یعنی استانداردهای كاری به كار گرفته میشوند.
3- استانداردهای كاری
از نظر دقت، پایینترین مقیاس را در سطح آزمایشگاه كالیبراسیون دارند و برای كالیبره كردن كلیه دستگاههای اندازهگیر كه از واحدهای دیگر به آزمایشگاه فرستاده میشوند مورد استفاده قرار میگیرند.

شیوه اجرایی كالیبراسیون

كلیه دستگاههای آزمون و اندازهگیر در شعبات و كارگاههای مختلف همواره باید مورد بررسی بازرسین فنی قرار گرفته و در صورتی كه تاریخ اعتبار آنها پایان یافته و یا در شرف اتمام است، جهت كالیبره دورهای توسط فرم مخصوص به آزمایشگاه كالیبراسیون فرستاده شود. دستگاه مطابق روش استاندارد توسط كاركنان آزمایشگاه مورد آزمایش و كالیبره قرار میگیرد. اگر دقت دستگاه با دقت بیان شده در كتابچه فنی و یا مرجع استاندارد مربوطه مطابقت داشته باشد برچسب مخصوص كالیبراسیون بر روی دستگاه نصب خواهد شد. در این برچسب تاریخ كالیبره و تاریخ انقضا آن به طور وضوح قید گردیده است. در غیر این صورت دستگاه تعمیر یا تنظیم خواهد شد.
متخصصی كه دستگاه را كالیبره مینماید الزاماً باید فرم مخصوص اطلاعاتی دستگاه را تكمیل نموده و آن را با امضا خود تأیید كند و برچسب مخصوص كالیبراسیون را نیز ممهور نموده و در جایی كه به وضوح دیده شود، در روی دستگاه بچسباند. فرم اطلاعاتی كه به عنوان گواهینامه صادر میشود حتماً باید توسط مسؤول آزمایشگاه بررسی و مورد تأیید قرار گیرد، دستگاه پس از انجام كلیه مراحل به كارگاه و یا شعبه مربوطه ارسال میگردد.
كلیه برچسبهای كالیبراسیون باید توسط متخصص آزمایشگاه كالیبراسیون برداشته یا نصب شود در غیر این صورت اگر برچسب اطمینان درستی دستگاهی مخدوش شده باشد آزمایشگاه از قبول آن خودداری خواهد نمود. بازرسین فنی در كلیه كارگاهها موظف هستند كلیه وسایل اندازهگیر و تستكننده را به طور مرتب مورد بررسی قرار داده و اطمینان حاصل كنند كه تاریخ اعتبار كالیبره آنها نگذشته باشد و در غیر این صورت آنها را برای كالیبره به آزمایشگاه كالیبراسیون ارسال نمایند.

دستگاههایی كه تعمیر و یا تنظیم میگردند بعد از خاتمه كار دوباره كالیبره شده و در صورتی كه ویژگی مترولوژیكی خود را بازیافته باشند برچسب كالیبراسیون و برچسب اطمینان و درستی روی آنها نصب میگردد، اقدامات انجام شده در مورد تعمیر و یا تنظیم دستگاه و همچنین قطعات مصرف شده لزوماً باید در فرم مخصوص اطلاعاتی دستگاه قید گردد.
دستگاههایی كه به ندرت استفاده میشوند، باید دارای برچسب (CALIBRATION BEFORE USE) C.B.U باشند و هرگاه لازم شد كه از آنها استفاده گردد حتماً قبل از استفاده باید طبق روش معمول كالیبره گردند.
دستگاههایی كه خراب شده و قابل تنظیم و یا تعمیر نبوده و دقت كاری خود را از دست داده باشند، باید توسط فرمهای مخصوصی از رده خارج گردند. در این رابطه فقط آزمایشگاه كالیبراسیون تصمیم گرفته و حكم صادر میكند.
دستگاههایی كه نیاز به كالیبره ندارند با برچسب (NOT CALIBRATION REQUIRED) N.C.R مشخص گردند.
اگر دستگاهی معیوب شده و یا دقت آن مورد شك و تردید باشد، باید فوراً توسط فرم مخصوص با ذكر علت خرابی به آزمایشگاه كالیبراسیون ارسال شود. آزمایشگاه كالیبراسیون موظف است هر ماه لیستی از كلیه دستگاههایی كه اعتبار آنها منقضی یا در شرف اتمام است، تهیه نماید و به كارگاهها و شعبات جهت اطلاع ارسال كند.
اگرچه در نگاه اول و در ظاهر، تجهیزات كالیبراسیون دستگاههای پزشكی به عنوان كالیبره كننده یك یا چند پارامتر به هم شبیه هستند و عملكرد مشابهی دارند، اما چگونگی و دامنه عملكرد آنها میتواند بسیار متفاوت باشد. در بسیاری از موارد دیده شده برخی از كالیبراتورها تنها امكان كالیبره كردن دستگاههای پزشكی معین كه مشخصات آنها از قبل در كالیبراتور تعریف شده را دارا هستند. پركاربردترین كالیبراتورهای آزمایشگاه كالیبراسیون تجهیزات پزشكی در جدول زیر نشان داده شده است.

فنون كالیبراسیون

به طور كلی كالیبراسیون به سه روش قابل اجراست. روش اول كالیبراسیون برای به دست آوردن خطا و ثبت نتایج حاصله است. روش دوم كالیبراسیون روش اول را در برگرفته و علاوه بر آن نتایج حاصله با استاندارد و دستورالعمل مقایسه شده و وضعیت وسیله نیز از جهت قبول یا رد آن مشخص میشود. روش سوم كالیبراسیون روش دوم را دربرگرفته و تنظیم، تعمیر یا حذف خطای ایجاد شده را نیز دربرمیگیرد.
تعیین فواصل زمانی كالیبراسیون مجدد
تعیین حداكثر زمان فواصل كالیبراسیون دورهای دستگاههای اندازهگیری یكی از عناصر مؤثر در یك نظام كالیبراسیون است. عوامل زیادی در تعیین این زمان
مؤثرند كه مهمترین آنها موارد زیر است:
1- نوع وسیله (دستگاه)
2- پیشنهاد و توصیه كارخانه سازنده
3- روند دادههای به دست آمده از روی سوابق كالیبراسیونهای قبلی
4- سوابق تعمیر و نگهداری دستگاه
5- طول زمان استفاده تعداد دفعات استفاده و چگونگی استفاده از دستگاه
6- میزان گرایش به فرسودگی و تغییر تدریجی ویژگیهای مترولوژیكی با گذشت زمان
7- تعداد دفعات و كیفیت بازرسی تجهیزات در داخل سازمان
8- تعداد دفعات تست ضربدری دستگاه با دستگاههای دیگر به ویژه در مورد استانداردهای اندازهگیری
9- شرایط محیطی (دما، رطوبت، ارتعاش و غیره)
10- دقت اندازهگیری مورد نظر

هزینه كالیبراسیون را معمولاً نمیتوان در تعیین فواصل كالیبراسیون نادیده گرفت كه این خود ممكن است عامل محدودكننده به شمار آید. بنابراین با توجه به عوامل فوق آشكار است كه جدول فواصل كالیبراسیون یكنواختی نمیتوان تهیه كرد. بهتر است كه ابتدا جدولی تهیه شود و سپس با توجه به موقعیتهای خاص در آن تغییراتی داده شود. به هنگام تعیین فواصل كالیبراسیون مجدد هر وسیله اندازهگیری، دو معیار اساسی و متناقض وجود دارد كه لازم است موازنه شوند:

1- خطر احتمالی ناشی از بهكارگیری یك وسیله اندازهگیری در خارج از حدود رواداری آن كه باید تا حد امكان كاهش یابد.
2- هزینه كالیبراسیون سالیانه كه باید در حداقل مقدار نگهداشته شود.
سیستمی كه فواصل زمانی بین دو تأییدیه را، پس از تعیین اولیه بازبینی ننماید قابل اطمینان نیست. در بازبینی باید دو پارامتر ریسك و قرار نگرفتن وسیله در محدوده مجاز در فواصل بین دو تأیید و هزینه هر بار تست و تأییدیه مد نظر قرار گیرد. در این جا روشهایی برای بازبینی فواصل زمانی بین دو تأییدیه ارائه میگردد.
الف) تنظیم اتوماتیك یا پلهای:
هر زمان كه وسیلهای به صورت روتین تأیید میشود، اگر وسیله قبل از پایان زمان بین دو تأییدیه به خارج از تلرانس خطا برود، فاصله زمانی بین دو تأییدیه كاهش داده میشود و اگر وسیله قبل از پایان زمان بین دو تأیید هنوز در محدوده تلورانس خطا باشد، زمان افزایش داده میشود. روش پلهای ممكن است به سرعت باعث حصول پریود بهینه شود بدون آنكه كارهای نوشتاری زیادی صورت پذیرد.
ب) چارت كنترل
كمیتهای تست شده در هر مرحله تأیید، یادداشت شده و منحنی تغییرات آنها نسبت به زمان رسم میشود. از این منحنیها پراكندگی حول میانگین و انباشتگی محاسبه میگردد.
ج) زمان تقویمی یا سپری شده

ابتدا وسایل اندازهگیری به گروههایی بر اساس مشابهت ساختاری آنها با یكدیگر، قابلیت اطمینان و پایداری یكسانی تقسیم میشوند. طول زمان تأییدیه مشخصی به هر گروه بر اساس درك و تجارب مهندسی اختصاص داده میشود. در هر گروه تعداد وسایلی كه در زمان تعیین شده جهت تأیید مجدد برگردانده میشوند. اما خطای زیادی در آنها مشاهده میشود، یا به گونهای تأیید نمیشوند، یادداشت شده و به صورت نسبتی از كل تعداد وسایل در آن گروه بیان میشود.
در تعیین اقلام غیرقابل تأیید آن تعداد كه به طور واضح آسیب دیدهاند یا توسط مصرفكننده به عنوان مشكوك یا معیوب بازگردانده شدهاند، گنجانیده نمیشوند. چون این وسایل برای اندازهگیری به كار نمیروند، در نتیجه تولید خطا نمیكنند. اگر نسبت وسایل تأیید نشده زیاد باشد، پریود بین دو تأیید باید كاهش داده شود. اگر زیرمجموعهای خاص از وسایل مانند سایر اعضای گروه رفتار ننمایند، این زیرگروه باید به گروه دیگری منتقل شود كه دارای پریود بین دو تأیید متفاوتی باشد. اگر تعداد وسایل غیرقابل تأیید دریك گروه خیلی كم باشد ممكن است از نظر اقتصادی افزایش پریود بین دو تأیید قابل توجیه باشد.
د- زمان مصرف شدن وسیله:

این روش برگرفته از روشهای قبلی است. اساس روش ثابت است، اما پریود بین دو تأییدیه به جای زمان سپری شده برحسب ماه، برحسب ساعات مصرف تعریف میشود. وسیله اندازهگیری مجهز به سیستم اندازهگیری زمان مصرف است و هر گاه زمان مصرف نشان داده شده به حد مشخصی رسید، وسیله تست، تنظیم و تأیید مجدد میشود. امتیاز تئوریك مهم این روش آن است كه دفعات تأیید و در نتیجه هزینه تأیید مستقیماً بر اساس زمان مصرف است.
و- تست در حال سرویس یا جعبه سیاه:

این روش مكمل تست و تأیید كامل سیستم است. در این صورت در فاصله زمانی بین دو تأیید كامل، از وضعیت وسیله اندازهگیری اطلاع گرفته میشود و این اطلاعات كفایت یا عدم كفایت طول زمان بین دو تأیید كامل را روشن مینماید. این روش مشابهتی با روشهای اول و دوم دارد و برای وسایل و سیستمهای اندازهگیری پیچیده مناسب است. پارامترهای بحرانی و مهم بهطور مكرر مثلاً هر روز یك بار یا هر روز چند بار چك میشوند و این كار توسط كالیبراتوری كه تنها پارامترهای مشخصی را اندازهگیری میكند (Black Box) انجام میشود. اگر در این تستها وسیله اندازهگیری تأیید نشود جهت بررسی، تست و تأیید كامل ارسال میشوند.

مهمترین مزیت این روش آن است كه اطمینان لازم برای استفادهكننده از وسیله را فراهم میآورد. این روش برای وسایلی كه از نظر جغرافیایی دور از لابراتوار كالیبراسیون هستند، مناسب است. زیرا تست و تأیید كامل زمانی انجام میشود كه نیاز به آن وجود داشته باشد و از طرفی فاصله زمانی بین دو تأییدیه افزایش یابد. مشكل اساسی در این روش تعیین پارامترهای مهم وسیله اندازهگیری جعبه سیاه و طراحی جعبه سیاه است.

برچسبهای كالیبراسیون

پس از انجام كالیبراسیون برای كنترل و حصول اطمینان از انجام عملیات كالیبراسیون برچسبهای كالیبراسیون بر روی وسیله اندازهگیری شده، نصب میشوند. كلیه دستگاههای تست، بازرسی و آزمون باید دارای برچسب كالیبراسیون باشند تا تعیین شود كه دستگاه توسط آزمایشگاه كالیبراسیون بازرسی و كالیبره شده است. بر روی برچسب كالیبراسیون حتماً باید تاریخ كالیبره و انقضای اعتبار آن قید شود، مهر آزمایشگاه كالیبرهكننده بر روی آن باشد و در جایی كه به وضوح دیده میشود، نصب گردد.
برچسبهای كالیبراسیون دارای انواع مختلفی هستند:
1- برچسب مخصوص استانداردهای اولیه به رنگ قرمز
2- برچسب مخصوص استانداردهای ثانویه به رنگ طلایی
3- برچسب مخصوص استانداردهای كاری به رنگ سبز
4- برچسب مخصوص كلیه دستگاههای متفرقه به رنگ سفید
5- برچسب (No CALIBRATION REQUIRED) NCR مربوط به تجهیزاتی كه نیاز به كالیبراسیون ندارند.
6- برچسب (CALIBRATION BEFORE USE) CBU مربوط به تجهیزاتی كه به ندرت استفاده میشوند.

آفتالموسکوپ

افتالموسکوپ (به انگلیسی: Ophthalmoscopy یا funduscopy یا fundoscopy)

 ابزاری است که برای معاینه چشم بکار می رود. برای ارزیابی سلامت شبکیه و زجاجیه چشم، افتالموسکوپ ابزاری بسیار مهم محسوب می شود. در معاینه ته چشم با افتالموسکوپ، تورم دیسک اپتیک یا papilledema بویژه در بیماران مبتلا به سردرد، علامتی کلیدی بشمار می آید. این علامت می تواند نشانگر افزایش فشار درون جمجمه (ICP) بدلیل عواملی چون ازدیاد غیر عادی مایع درون مغزی, افزایش خوش خیم فشار درون جمجمه، و یا تومور مغز باشد. معاینات منظم چشم بوسیله افتالموسکوپ در بیماران مبتلا به دیابت (هر ۶ ماه تا ۱ سال) برای تشخیص زودهنگام رتینوپاتی دیابتی اهمیت خاصی دارد.

در فشار خون بالای شریانی، تغییرات شبکیه چشم در اثرفشار خون بالا می تواند نشانگرتغییرات مشابه در عروق مغزی بوده و در پیش بینی حوادث عروق مغزی (سکته مغزی ) بکار آید.

اگر چه افتالموسکوپ در ابتدا در سال ۱۸۴۷ توسط چارلز ببیج اختراع شد، اهمیت آن تا سال ۱۸۵۱، هنگامی که توسط هرمان فون هلمهولتز دوباره و به طور مستقل اختراع گردید، نا شناخته باقی ماند. در سال ۱۹۱۵، جاش ذیل و جان پالومبو اولین افتالموسکوپ قابل حمل در دست با قابلیت نوردهی مستقیم را اختراع کردند .این ابزار، پیشگام افتالموسکوپ هایی محسوب می‌شود که هم اکنون توسط پزشکان در سراسر جهان استفاده می گردند. شرکت Welch Allyn بر پایه این اختراع بنیان نهاده شد.

چگونه كار مي كند؟
از اين وسيله براي مشاهده داخل چشم استفاده مي شود. در هنگام استفاده از اين وسيله فرد مشاهده كننده مي توانند با شخص فاصله اي در حدود يك دست داشته باشد و تصوير معكوس شده توسط يك عدسي محدب مشاهده شود. مهمترين مزيت استفاده از آن، تعيين سلامت رتين و محفظه ويتروس است. با اين وسيله معاينه كننده  از طريق سوراخ مردمك مي تواند سطح شبكيه چشم و اجزاي آن را شامل بررسي عروق خوني - ديسك اپتيك يا سر عصب بينايي و ماكولا يا لكه زرد چشم را بررسي كند. به عبارت ديگر با اين وسيله بيماري‌هاي سطح خلفي چشم بررسي مي شود.

انواع افتالموسكوپ
افتالموسكوپ داراي 3 نوع مستقيم، غيرمستقيم و  Slit-lampاست.
افتالموسكوپ مستقيم از يك نور فلاش كوچك و منبع نور همراه با تعداد زيادي لنز چرخشي كه مي‌تواند تا 15 برابر بيشتر، بزرگنمايي داشته باشد تشكيل شده است. از اين نمونه، به طور معمول در معاينات رايج پزشكي استفاده مي‌شود. نور مستقيمي از افتالموسكوپ به درون چشم از طريق قرنيه براي ديدن پشت كره چشم، تابانده مي‌شود.
افتالموسكوپ غير مستقيم ، از يك چراغ كه به دور سر بسته مي‌شود و يك لنز كه توسط دست نگاه داشته مي‌شود، تشكيل شده است. اين نوع، ميدان ديد بيشتري از درون چشم، فراهم مي‌كند. هم ‌چنين ديد بهتري از قسمت قدامي چشم (فوندوس)، حتي اگر لنز چشم توسط بيماري كاتاراكت كدر شده باشد، ارايه مي‌كند. نوع غيرمستقيم خود داراي دو زير مجموعه  monocularو  binocularاست.
در نوع غيرمستقيم، بيمار مي‌تواند در حالت‌هاي خوابيده يا نيمه نشسته قرار بگيرد. در اين نوع نور بسيار روشن به چشم تابانده مي‌شود كه البته مي‌تواند ناراحت كننده باشد اما دردناك نيست. اين نوع نياز به تبحر و زمان بيشتري دارد و پزشك مي‌تواند رتين داخلي را ببيند.
دستگاه  Slit- lampدر جلوي چشم بيمار قرار مي‌گيرد. به علاوه لنزهاي آن در نزديكي چشم جاي مي‌گيرند و اين امكان را به پزشك مي‌دهد كه قسمت فوندوس را هم معاينه كند. اين مدل، مزاياي ديد سه بعدي، همراه با بزرگنمايي افتالموسكوپي مستقيم را دارد. ميدان ديدي را كه اين مدل تامين مي‌كند پهن‌تر از افتالموسكوپي مستقيم است اما به اندازه افتالموسكوپي غيرمستقيم نيست.
انواع افتالموسكوپي غيرمستقيم و Slit-lamp، پس از چكاندن قطره در چشم و باز شدن قرنيه، استفاده مي‌شود اما نوع مستقيم مي‌تواند در چشم‌هاي با قرنيه ديلاته يا غيرديلاته استفاده شود. اين قطره‌ها مي‌تواند براي ساعت‌ها، اختلال ديد ايجاد كند كه رعايت احتياطات لازم را مي‌طلبد. قبل از استفاده از آن ها نيز بايد از بيمار در مورد آلرژي به اين داروها، استفاده از هر نوعي از دارو يا سابقه داشتن گلوكوم در بيمار يا خانواده وي، سوال كرد. 

 دقت دستگاه
از آنجا كه با اين تست مي‌توان بسياري از بيماري‌هاي جدي را در مراحل اوليه تشخيص داد، افتالموسكوپي به عنوان يك تست با ارزش شناخته مي‌شود و دقت آن تا 95-90درصد تخمين زده مي‌شود. هم‌چنين عوارض ديگر بيماري‌هاي خوني و قلب، بيماري‌هاي مغز و ديابت را نيز مشخص مي كند.

شركت هاي سازنده دستگاه
تعداد زيادي شركت، سازنده اين وسيله هستند كه مي‌توان به  Welch Allyn ، Heine ،Riester و  keeler اشاره كرد. اولين كارخانه‌اي كه شروع به ساخت اين نوآوري بديع كرد، Welch Allyn است.  افتالموسكوپ‌ها اغلب همراه اتوسكوپ و در قالب يك مجموعه، به فروش مي‌رسند

 

اتوسکوپ (Otoscope) برای دیدن داخل گوش خارجی و پرده صماخ

اتوسکوپ (Otoscope) يا اوريسکوپ (Auriscope)، نام وسيله‌اي پزشکي است که براي مشاهده داخل گوش از آن استفاده مي‌شود. پزشکان از اين وسيله به منظور غربالگري برخي بيماري‌ها در معاينات دوره‌اي معمول و يا بررسي برخي شکايات مرتبط با سيستم شنوايي استفاده مي‌کنند. با کمک اتوسکوپ مي‌توان گوش خارجي و مياني را مورد معاينه قرار داد.
اتوسکوپ از يک «دسته» و يک «سر» تشکيل شده است. «سر»،‌ حاوي يک منبع الکتريکي توليد نور و يک عدسي با قدرت بزرگ‌نمايي کم است. انتهاي قدامي اين وسيله داراي ناحيه‌اي به منظور اتصال يک اسپکولوم پلاستيکي براي ورود به داخل مجراي گوش مي‌باشد.
انواع اتوسکوپ
در بسياري از مدل‌هاي اتوسکوپ، دريچه عدسي به صورت متحرک و قابل جداسازي بوده که به وسيله آن مي‌توان برخي از ابزار معاينه را با هدايت اتوسکوپ وارد مجراي گوش کرد. از اين خاصيت به عنوان مثال، در خارج کردن ترشحات گوش (سرومن) استفاده مي‌شود. برخي ديگر از مدل‌ها، داراي محلي به منظور وارد کردن هوا از طريق اسپکولوم به داخل مجرا براي ارزيابي ميزان تحرک پرده تمپان مي‌باشند. بسياري از اتوسکوپ‌هاي مورد استفاده در مطب‌ها، از نوع ثابت بوده، در حالي که برخي نيز قابل حمل هستند. انواع ثابت با کمک يک رابط به منبع الکتريسيته متصل مي‌شوند، در شرايطي که انواع قابل حمل، اغلب حاوي باتري‌هاي قابل شارژ هستند.
اتوسکوپ‌ها مي‌توانند بدون نياز به کارگذاري اسپکولوم، جداگانه براي معاينه بيني نيز مورد استفاده قرار گيرند.
چگونگي استفاده از اتوسکوپ
در معاينه گوش، شايد به جاي داشتن اطلاعاتي وسيع از کليه پاتولوژي‌هاي موجود در اين ناحيه، داشتن مهارت در استفاده از اتوسکوپ و نيز مشاهده هر چه بيشتر مجراي گوش خارجي در افراد طبيعي، کمک قابل توجهي به پزشک ارايه کند.از کافي بودن نور لامپ اتوسکوپ براي معاينه و سالم بودن باتري، اطمينان حاصل کنيد. نور ناکافي، تغييرات مختصر مانند تغيير رنگ پرده تمپان را به درستي نشان نخواهد داد.
نحوه معاينه گوش
ابتدا بايد بيمار را از چگونگي نحوه انجام کار، مطلع ساخت و به او توضيح داد که اين معاينه مي‌تواند مختصري ناخوشايند و نه دردناک باشد. از يک اسپکولوم متناسب با قطر مجراي گوش استفاده کرده، آن را به اتوسکوپ متصل کنيد. طبيعتا کودکان را بايد با اسپکولوم باريک‌تر مورد معاينه قرار داد. همواره وسيله را در دستي بگيريد که گوش همان سمت را معاينه مي‌کنيد. (به عنوان مثال، از دست راست براي معاينه گوش راست و برعکس). بتدا گوش سالم را معاينه کنيد. اين عمل ضمن پيشگيري از انتقال عوامل عفوني به گوش غيرمبتلا، به شما اين امکان را مي‌دهد تا با مشاهده آناتومي نرمال گوش، سمت مبتلا را با آن مقايسه کنيد. با دست آزاد خود، نرمه گوش را به آرامي بکشيد تا مجراي خارجي گوش، مسير مستقيم‌تري بگيرد، البته اين اقدام در دوران کودکي به علت مسير مستقيم مجرا، چندان ضروري نيست. به هنگام ورود اسپکولوم به داخل مجرا، به علت تحريک شاخه‌هاي جلدي عصب دهم (واگ) بيمار ممکن است دچار سرفه شود.
اتوسکوپ را چگونه در دست بگيريم؟
شما مي‌توانيد اتوسکوپ را به صورت «قلم» يا «چکش» در دست بگيريد. حالت اول، به شما اين امکان را مي‌دهد که با تکيه دادن کناره‌هاي دست روي ناحيه گيجگاهي بيمار، از آسيب احتمالي مجراي گوش در اثر حرکت ناگهاني سر، جلوگيري کنيد. اين خطر به هنگام معاينه گوش کودکان يا بيماران با مجراي دردناک همواره وجود دارد.
بسياري از پزشکان ترجيح مي‌دهند که اتوسکوپ را به حالت «چکش» به دست گيرند، چرا که استفاده از اين روش، راحت‌تر و عملي‌تر است، اگر چه به علت کنترل کمتر و تحريک پوست مجراي گوش به وسيله نوک اسپکولوم براي بيمار خوشايند نخواهد بود.

حلول ماه مبارک رمضان ، بهار قرآن ، ماه عبادتهای عاشقانه

نیایشهای عارفانه و بندگی خالصانه را به شما تبریک عرض میکنم . .

 

انکوباتور نوزاد (رحم مصنوعی) و تخت احياي نوزاد

انکوباتور نوزاد

 

 

 

انكوباتور( رحم مصنوعي )
براي مراقبت از نوزادان نارس لازمست كه آنها را در محيطي با دماي مناسب و كنترل شده نگهداري كنند زيرا خود آنها قادر به تنظيم دماي بدنشان نيستند. تحت شرايط نگهداري درانكوباتوربا اينكه نياز نوزادان به اكسيژن به حداقل مي رسد اما تامين اكسيژن مورد نياز از اين جهت كه شش هاي آنها خود قادر به تامين اكسيژن كافي نمي باشد بسيار مهم است. انكوباتور يك محفظه بسته با جداره هاي شفاف است كه در آن هوا با دماي كنترل شده از درون اتاقكي كه نوزاد در آن قرار دارد،عبور داده مي شود تا هم شرايط طبيعي رحم مادر را براي وي فراهم سازد و هم پزشك و پرستار بتواند براحتي به وي دسترسي داشته باشند. تا چند سال پيش فقط نوزاداني كه زودتر از موعد بدنيا مي آمدند در انكوباتور نگهداري مي شدند اما امروزه پزشكاان معتقدند كه تمامي نوزادان بهتر است 2 تا 3 روز در انكوباتور قرار بگيرند تا در معرض هواي آزاد قرار نگرفته ، كنترل شوند و در عين حال مراقبتهاي پزشكي براحتي بر روي آنان صورت گيرد.
پارامترهاي قابل كنترل در انكوباتور حرارت، رطوبت و اكسيژن است. سيستم گردش هوا (سيركولاسيون) همراه با تنظيم مناسب اين 3 پارامتر در داخل محفظه محيطي ايده آل براي نگهداري نوزاد فراهم مي كند كه در آن، گردش مداوم يك فن،هوا را مكيده، پس از تصفيه توسط فيلتر به داخل مي كشد . هواي مكيده شده پس از مخلوط شدن با هواي داخلي در اثر برخورد با المنت حرارتي گرم مي شود(ميزان گرمادهي المنت توسط پرستار قابل تنظيم است) و در صورت نياز به رطوبت با فعال كردن قسمت مربوط به رطوبت محفظه و تنظيم آن به ميزان دلخواه، رطوبت مناسب هواي داخل محفظه تامين مي شود. همچنين به دليل مثبت بودن فشار داخل محفظه، از ورود ذرات خارجي به داخل جلوگيري مي شود. حرارت ايجاد شده سپس توسط هدايت بافتي و انتقال توسط خون در بدن نوزاد جذب مي شود. در اصل، هم دماي پوست و هم دماي مركز بدن بايستي توسط انكوباتور ثابت نگه داشته شود، تنها تغييرات اندك مجاز است. در هنگام تولد، درجه حرارت بدن نوزاد به شكل بارزي افت مي يابد كه علت آن همان مكانيزم هاي گفته شده در قبل است. در واقع از دست دادن حرارت به دليل تشعشع، هدايت، كنوكسيون و تبخير(از طريق شش هاي نوزاد و نيز سطح پوست)صورت مي گيرد. انكوباتورها بهتر از گرم كننده هاي تابشي (radient warmers) عمل مي كنند.
اگرچه نوزاد داخل انكوباتور در مقايسه با اين گرم كننده ها كمتر توسط پرستار و پرسنل بيمارستان در دسترس است. در عين حالي كه نوزادان كامل(tem neonates) بطور طبيعي، تا حد زيادي قادر به تنظيم دماي بدن هستند در نوزادان نارس (premature) كه داراي پويت نازكتري هستند( كه اجازه مي دهند رگهاي خوني سطحي به سرعت حرارت را به محيط انتقال دهند)، نسبت بزرگ مساحت پوست به حجم، منجر به فقدان حرارت زياد از طريق تابش و كنوكسيون مي شود و تقريبا هيچ چربي زير پوستي كه بتواند به عنوان عايق گرمايي براي بدن عمل كند وجود ندارد. پايين آمدن دماي بدن نوزاد به مدت طولاني عوارضي چون كمبود اكسيژن، هيپوگلسميا، اسيدورزمتابوليك و تخليه سريع ذخاير گليكوژني را بدنبال خواهد داشت. بنابراين نگهداري بدن در شرايط مطلوب ت.سط كمك حرارتي بسيار ضروري است.
نوزاد بر روي يك تشك كه از ابر ساخته شده و روي آن مشمع ضد حساسيت پوشانيده اند، قرار مي گيرد. سيني نوزاد از جنس پلكسي گلاس بوده و يك سيني كشويي نيز جهت بيرون آوردن سيني نوزاد طراحي شده است. قبل از گذاشتن نوزاد در دستگاه لازمست بررسي شود كه آيا همه قطعات در جاي خود قرار دارند يا نه. اغلب انكوباتورهاي امروزي قابليت تغيير ارتفاع متناسب با قد پرستار را دارند. همچنين نوزاد را مي توان تا زاويه مشخصي (بعنوان مثال تا زاويه 12 درجه در يك نمونه) بصورت مايل قرار داد تا در حالتهاي مختلف براي شيردادن يا مقاصد درماني قرار گيرد.
بدليل اينكه هواي اتاقي كه نوزاد در آن قرار مي گيرد اغلب پايينتر از دماي درون انكوباتور است، فقدان حرارت از طريق تابش و از طريق ديواره هاي انكوباتور تقريبا نصف فقدان حرارت كل است. در اين حال مي توان از انكوباتورهاي باديواره دو جداره داراي فاصله هوايي استفاده كرد تا از فقدان حرارت اضافي جلوگيري شود. اگرچه در مقايسه فقدان حرارت بين انكوباتورهاي دو جداره و نوع تك جداره سرو كنترل به اين نتيجه رسيده اند كه انكوباتورهاي دو جداره فقدان حرارت تشعشعي را كاهش مي دهند اما از آنجا كه در مقابل، باعث افزايش فقدان حرارت از طريق كنوكسيون مي شوند، فقدان حرارت كل در انكوباتورهاي تك جداره با مكانيزم سروكنترل و انكوباتورهاي دو جداره تقريبا يكي است.


پارامترهاي قابل كنترل در انكوباتور نوزاد
اين پارامترها عبارتند ازحرارت، رطوبت، اكسيژن .
حرارت: در انكوباتورها حرارت هم با پوست بدن نوزاد كنترل مي شود و هم با خواسته پزشكو با تنظيم درجه حرارت داخل محفظه. بدين منظور دو سنسوربكار مي رود. يك سنسور داخل محفظه و يك سنسور كه روي پوست نوزاد قرار مي گيرد. كنترل توسط ميكرو كنترلر با گرفتن فيدبك مناسب و مقايسه با تنظيم انجام شده توسط پزشك يا پرستار صورت مي گيرد. در انكوباتورهوا با دماي كنترل شده از درون اتاقكي كه نوزاد در آن قرار دارد، عبور داده مي شود. دما بوسيله واحدهاي مدرن كه بصورت تناسبي كنترل مي شوند تنظيم مي گردد.
براي اندازه گيري و تنظيم دما از مدار پل استفاده شده است. خروجي پل v1 كه متناسب با اختلاف دماي بين ترميستور و مقاومت تنظيم است تقويت شده و به مقايسه كننده وارد مي شود. در حاليكه v1 بزرگتراز v2(موج دندان اره اي) باشد ولتاژ v3 توليد مي شود. اين ولتاژ مولد پالس را كنترل مي كند وبر اساس آن كليد سيليكوني عمل كرده ودر حالت يك بودن v3 خط تغذيه به گرمكن منتقل شده و دما افزايش مي يابد.
در انكوباتورهاي امروزي به دليل آنكه بايستي حرارت بدن نوزاد را نيز دقيقا تحت كنترل داشته باشيم از سنسور دوم روي پوست نوزاد استفاده مي كنيم و بجاي كنترل مستقيم درجه حرارت محفظه، درجه حرارت پوست نوزاد را كنترل مي كنيم. در واقع زمانيكه نوزاد تب دارد، بايستي خنك شود و هنگاميكه دچار ضعف است و بدن وي افت دماي شديدي پيدا مي كند، بايستي گرم شود. در اين حالت ترميستور را روي كبد نوزاد قرار مي دهند. توجه داشته باشيد كه ركتوم محل مناسبي براي حس كننده دماي بدن نوزاد نيست. با انتخاب يك كليد مي توان به دلخواه يكي از دو قسمت كنترل حرارت هواي محفظه و يا كنترل حرارت بدن نوزاد را فعال نمود.(در صورت مجهز بودن دستگاه به سيسنم سروكنترل). سنسور بدن نوزاد اختياري است ولي سنسور محفظه هميشه فعال است. هنگام روشن نمودن دستگاه، قسمت كنترل حرارت هواي محفظه بصورت پيش فرض فعال خواهد بود.

رطوبت: رطوبت دستگاه از 30 تا 90 درصد رطوبت نسبي قابل تنظيم است و در مدت زمان رسيدن به حالت پاياي دما، مانگين رطوبت نسبي دستگاه برابر با 10% رطوبتي است كه تنظيم شده است ولي ميزان رطوبت داخل محفظه نمايش داده نمي شود. قبل از فعال نمودن كليد مربوط به كنترل رطوبت ذاخل محفظه بايستي بطري آب تعبيه شده در پشت دستگاه را از آب مقطر به اندازه لازم پر نماييم. توصيه مي شود جهت جلوگيري از رسوب مواد معدني در لوله هاي دستگاه حتما از آب مقطر استفاده نماييم. معمولا براي كنترل رطوبت نياز به مدار فيدبك نداريم و به شكل مدار باز اين كار انجام مي گيرد. زيرا به اعتقاد بيشتر پزشكان، رطوبت مي تواند تا 5 درصدتلورانس داشته باشد. به همين دليل در بيشتر مدلهاي انكوباتور به دليل گراني سنسور رطوبت، اين بخش را حذف كرده و كنترل رطوبت را بصورت مدار باز انجام مي دهند. در مدلهاي قديمي تر، براي توليد رطوبت، آب به روي المنت توليد كننده حرارت ريخته مي شد. اما گاهي لازمست گرماي كمتري توليد شود. در اين مواقع چون المنت حرارتي خنك مي شود، در اين مكانيزم ديگر امكان ايجاد رطوبت هم نيست. براي مستقل كردن سيستم توليد رطوبت از حرارت، در مدلهاي جديدتر از ديگ بخار استفاده شده است كه خود بوسيله ميكرو كنترلر كنترل مي شود و بر حسب تنظيمات روي دستگاه رطوبت داخل محفظه كنترل مي شود.

اكسيژن: در صورت نياز به افزايش اكسيژن داخل محفظه، ميتوان از منبع اكسيژن خارجي استفاده كرد. منبع اكسيژن خارجي را به ترمينال ورودي اكسيژن (O2 Inlet) وصل مي كنند و ميزان اكسيژن ورودي توسط پزشك تنظيم مي شود. فن انكوباتور هنگام سيركولاسيون هواي تازه را از بيرون به داخل مي كشد ولي اگر بخواهيم اكسيژن با تراكم بالاي 21% داشته باشيم حتما از آنالايزر اكسيژن ( مانومتر) استفاده مي كنيم. زمانيكه فيلتر دستگاه بيش از حد كثيف شده باشد و پرستار متوجه اين مطلب نباشد تهويه هواي داخل دستگاه اختلال مي شود. نكته ديگر در اين زمينه آن است كه دستگاه تراكم اكسيژن را در خود نمي پذيرد. ميزان توليدCO2 توسط يك نوزاد cc/kg 7 مي باشد يعني نوزاديكه در حدود 4 كيلوگرم وزن دارد،حداكثر 28 سيسي، دي اكسيد كربن توليد مي كند. در استفاده عادي، هوا به مقدار كافي جابجا مي شود تا بعلت بازدم از افزايش ميزان گاز دي اكسيد كربن جلوگيري شود. دستگاه انكباتور چيزي حدود 20 تا 29 ليتر در دقيقه هواي تازه را از طريق فيلتر وارد محفظه انكوباتور مي كند. در صورت استفاده از تجهيزات اكسيژن از تجهيزات جانبي كه توليد جرقه مي كنند در داخل محفظه انكوباتور بايستي خودداري شود.


آلارم هاي روي انكوباتور شامل موارد زير مي باشد:
1-آلارم هاي استاندارد مربوط به عملكرد يا خرابي بخشهاي مختلف سيستم
2-آلارم هايي كه بنا به خواسته پزشكان بطور خاص تعبيه شده اند.
3-هشداردهنه براي حالت هاي نامساعد نوزاد ( از قبيل سرد شدن) كه مي تواند صوتي و نوري باشد.
برخي از اين آلارم ها عبارتند از : آلارم مربوط به افزايش دما بيش از 3/39 درجه يا در حالت ويژه بيش از 40 درجه سانتي گراد، آلارم مربوط به قطع گردش هوا، نقص در سيستم حس كننده دماي درون محفظه، نقص در سيستم حس كننده دماي بدن نوزاد، انحراف ميزان درجه حرارت خالي بدن مخزن آب،قطع منبع تغذيه .
نگهداري دستگاه
1-تعويض فيلتر هوا: در زمان فعاليت دستگاه در هر دقيقه حداقل 20 ليتر هوا از فيلتر عبور مي كند. در صورت كدر شدن فيلتر تهويه هواي داخل محفظه دچار مشكل خواهد شد. بنابه دستورالعمل شركت سازنده، پس از مدت خاصي اين فيلتربايد تعويض گردد.
2-تعويض آب مخزن: به منظور پيشگيري از رشد ميكروارگانيسم هادر مخزن آب، لازم است هر 24 ساعت يكبار آب داخل مخزن تعويض شود.
3-نظافت و ضد عفوني كردن دستگاه: انكوباتور نبايد گوشه دار باشد تا تمامي قسمت هاي داخلي آنرا بتوان براحتي تميز كرد. براي ضد عفوني كردن دستگاه مي توان از ساولن رقيق(1%) يا هايژن رقيق استفاده كرد. نظافت تمام بخشهاي دستگاه يك ضرورت حتمي برا ي مراقبت صحيح از نوزاد است.
كاليبراسيون،تست و كنترل دستگاه انكوباتور:
در خط توليد و قبل از بسته بندي دستگاه، در آزمايشگاه تستهاي مختلف كنترل كيفي روي قسمتهاي گوناگون آن انجام مي شود كه عبارتند از :
- كنترل حرارت : سنسور هوا با سنسور 10 سانتي متربالاي تشك نوزاد كاليبره مي شود. ضمنا هر چند بار يكبار جهت كنترل و كاليبره حرارت داخل محفظه در 5 قسمت مختلف داخل محفظه ترمومتر گذاشته مي شود. اختلاف دما بايستي از 1 درجه بيشتر نباشد.
- رطوبت بايستي در محدوده گفته شده يعني ماكزيمم تا 90% رطوبت نسبي قابل تنظيم باشد. از آنجايي كه انكوباتور توسط جك هاي بالابر قابل تنظيم با قد پرستار است، جك ها بايد چك شود.
- مدار سيركولاسيون هوا كه هواي گرم را داخل محفظه مي گرداند تا همه جا داراي حرارت يكنواختي باشد بايستي چك شود.
- تست استقامت دي الكتريك : دستگاه را در معرض ولتاژي حدود 4 هزار ولت قرار مي دهند، اتصالات دستگاه بايد در مقابل اين ولتاژ بالا استقامت كند و آركي در دستگاه نداشته باشيم. اين آزمايش يكباردر حالت كار عادي و يكبار پس از آنكه 48 ساعت در اتاق رطوبت قرار گرفت انجام مي شود. هيچ جرياني يا نشتي بين مدارات الكتريكي دستگاه و بدنه نبايد بوجود آيد. بعد از انجام تنظيمات مربوطه ، دستگاه را به قسمت كنترل مكانيكي هدايت كرده و پس از آن براي بسته بندي آماده مي شود.
انكوباتورهاي قابل حمل و نقل :
در حين انتقال نوزاد از يك بخش به بخش ديگر در داخل بيمارستان و يا انتقال او از بيمارستان به مراكز ديگر محتاج استفاده از انكوباتورهاي خاص هستيم. اين انكوباتورها عموما كوچكتر و سبكتر از انكوباتورهاي ساكن بوده ، براي نقل و انتقالات درون بيمارستان و يا حمل در هواپيما بكار گرفته مي شوند. همچنين كمكرساني به نوزاد را در آمبولانس ها تسهيل مي كند . اين انكوباتورها با محدوده وسيعي از ولتاژهاي الكتريكي كار ميكنند نظير VDC 24 و VDC 12 و VAC12 بسياري از انها منابع تغذيه كمكي را با خود حمل مي كنند كه انكوباتور را براي مدت زمانهاي كوتاه و يا در صورت از كار افتادن منابع تغذيه اصلي، تغذيه مي كند . ( نظير باتري هاي نيكل- كاميم 12 ولتي و يا باتري هاي سربي ) علاوه بر داشتن منابع تغذيه قابل حمل و قابل اطمينان ، اينگونه انكوباتورها براي مسافرت هاي هوايي و زميني نيازمند تجهيزاتي براي عايق بندي از جهت ورود ارتعاشات و نويزهاي بيروني به داخل انكوباتور و نيز تجهيزاتي جهت جلوگيري از انتشار امواج الكترو مغناطيسي براي استفاده در هواپيما هستند .


تخت احياي نوزاد


قبلا براي تعويض خون بكار مي رفت ولي امروزه از آن جلوي تخت زايمان و نيز انجام اعمال جراحي بر روي نوزادان استفاده مي شود . ايجاد گرماي موضعي برروي بدن نوزاد از 30 تا 37 درجه، بدون مزاحمت پزشك و پرستار و همچنين كنترل حرارت به صودت اتوماتيك متناسب با درجه حرارت بدن نوزاد( توسط ميكروكنترلر) بكار مي رود.
عملكرد اين دستگاه شباهت بسياري با وارمرنوزاد دارد.

بخور سرد و بخور گرم

دستگاه بخور سرد و مزیت آن نسبت به بخور گرم

 

آیا احساس خوشایند بودن در محیط‏های طبیعی مانند آبشارها و دهکده‏های حومه شهرها و یا کنار ساحل را به خاطر می‏آورید؟
این احساس خوشایند به علت وجود تعداد بیشمار یون‏های منفی در چنین محیط‏هایی است.
با دستگاه‏های بخور سرد مي‏توانيد از آلودگی‏های بیرون از منزل، ویروس‏های قابل انتقال از راه هوا و گرد و خاک معلق در هوا خلاص شويد.

یونیزاسیون هوا
نسبت یون‏های مثبت به منفی در هوا پاک و طبیعی ۲/۱ به ۱ بوده و ولی در هوای آلوده این نسبت افزایش پیدا کرده و ۳ به ۱ می‏رسد. دستگاه‏های بخور سرد (اولتراسونیک) با تولید یون‏های منفی و در نتیجه ایجاد بالانس یونی مطلوب موجب تجمع و رسوب ذرات باردار مثبت موجود در هوا می‏شود. این امر انتقال آلودگی‏های میکروبی از راه هوا رانیز کاهش می‏دهد.
مطالعات متعددی در مورد اثرات مثبت یونیزاسیون هوا در درمان افسردگی فصلس با مکانیزم تأثیر بر سطح سروتنین، کاهش علائم استرس و کریز سمپاتیک و آسم وجود دارد.

رطوبت هوا:
به میزان بخار آب موجود در هوا رطوبت گفته می‏شود. کاهش رطوبت محیط موجب تأثیرات بدی می‏گردد. این تأثیرات عبارتند از : خشکی پوست و پوشش مخاطی بینی و گلو، افزایش الکتریسیته ساکن در وسایل فلزی (ایجاد جرقه در هنگام تماس دست با آنها)، افزایش بروز سرماخوردگی و بیماری‏های تنفسی، افزایش حملات سردرد های سینوسی، آلرژی و آسم و.....

چگونه رطوبت هوا را افزایش دهیم؟
توسط دستگاه‏های بخور یا رطوبت ساز در انواع مختلفی در دسترس می‏باشد که شامل دستگاه‏های بخور گرم و بخور سرد می‏باشد؛ بخور گرم مصرف انرژی برق بالایی دارد و همچنین احتمال سوختن با آب داغ داخل مخزن وجود دارد.

بخور سرد نسل جدیدی از بخور گرم است كه قابلیت‏های بالاتری را دارند. به تمامی افرادی که از بیماری‏های آسم، آلرژی و سینوزیت رنج می‏برند، استفاده از دستگاه‏های بخور سرد توصیه می‏گردد.

ویژگی‏های دستگاه‏های بخور سرد:
• تولید یون منفی
• حذف باکتری‏ها و ویروس‏ها (سرماخوردگی و...)
• تأمین رطوبت محیط بدون افزایش دما
• بدون صدا
• تصفیه هوا
• کاهش استرس
• محافظت از پوست
• افزایش متابولیسم سلولی
• احساس طراوت و شادابی
• مصرف برق بسیار پایین (در حدود 30 وات)
• عدم حساسیت به نوسانات برق
• ولوم تنظیم بخار
• پیزوی ضد جرم
• خاموش شونده اتوماتیک در صورت نبودن آب